ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Κηρύγματα μηνὸς Σεπτεμβρίου 2009
Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

Κυριακὴ 6 Σεπτεμβρίου

Τῶν Μυροφόρων γυναικῶν «διαπορουμένων» πῶς «ἔσται αὐταῖς τυχεῖν τοῦ ἐφετοῦ» «ὡράθη ὁ λίθος μετηρμένος καὶ θεῖος νεανίας» «κατέστειλεν τοῦ θορύβου» τῆς ψυχῆς τους. Μὲ τοὺς λόγους αὐτούς, ἀδελφοί, ὁ ὑμνῳδὸς στὸ σημερινὸ δοξαστικὸ τῶν Αἴνων, μᾶς ἐνημερώνει πῶς πληροφορήθηκαν «αἱ περὶ τὴν Μαριὰμ» μυροφόρες γυναῖκες τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Οἱ εὐσεβεῖς αὐτὲς προσωπικότητες ἦλθαν στὸν τάφο γεμᾶτες ἀπορία πῶς θὰ κατάφερναν νὰ συναντήσουν τὸν Χριστό, ποὺ τόσο ἐπιθυμοῦσαν νὰ Τὸν δοῦν. Καὶ ἡ ἀπορία καὶ ἡ ἀγωνία τους κορυφώνεται, ὅταν βρίσκουν τὸν λίθο νὰ ἔχει μετακινηθῆ ἀπὸ τὸ μνῆμα. Ταράσσονται στὴν ἰδέα ὅτι ἐκλάπη ὁ Σωτήρας. Λυποῦνται ποὺ δὲν καταφεραν νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα καὶ ἀρώματα τὸν σταυρωθέντα Κύριο.

Τὴν ταραχή τους τὴν διαδέχεται ἡ ἔκπληξη ἀπὸ τὴν διαπίστωση ὅτι στὸν ἀνοιχτὸ τάφο κάθεται ἄγγελος Κυρίου «ἐν ἐσθήσεσιν ἀστραπτούσαις», μὲ φωτεινὰ ἐνδύματα, ποὺ τὶς καθησυχάζει καὶ διασκεδάζει τὴν λύπη, τὴν ταραχὴ καὶ τὴ θλίψη τους λέγοντας: «Ἠγέρθη Ἰησοῦς ὁ Κύριος». Τὴν λύπη διαδέχεται ἡ χαρά, τὴν ταραχὴ ἡ ἠρεμία, τὴν ἀπορία ἡ βεβαιότητα ὅτι Ἰησοῦς ὁ Κύριος «ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας». Τί ἀπομένει λοιπόν; Τοῦτο τὸ μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο γεγονὸς νὰ τὸ ἀναγγείλουν, νὰ τὸ διαλαλήσουν παντοῦ, ἔτσι ὥστε καὶ νέοι μαθητὲς καὶ κήρυκες τῆς Ἀναστάσεως νὰ τρέξουν στὴν Γαλιλαία καὶ νὰ δοῦν τὸν ἀναστημένο Χριστό, Αὐτὸν ποὺ ἦταν καὶ εἶναι Κύριος καὶ χορηγὸς τῆς ζωῆς.

Ἀδελφοί· τί ὡραία πνευματικὴ ἐμπειρία ἡ ἀναζήτηση τοῦ Χριστοῦ· τί θαυμάσια διαπίστωση ὅτι ὁ τάφος εἶναι κενός! Τί μεγάλη τιμὴ νὰ ἀκοῦς τὸν ἄγγελο στὸν τάφο νὰ σὲ πληροφορῆ: δὲν εἶναι ἐδῶ ὁ Χριστός· ἂν θέλης νὰ συναντηθῆς μαζί Του, δράμε, τρέξε, πρόφθασε νὰ πᾶς στὴν Γαλιλαία.

Ἀγαπητοί μου· ταραχὴ καὶ ἀπορία εἶναι τὰ συναισθήματα ποὺ διακατέχουν τὶς εὐσεβεῖς μυροφόρες γυναῖκες μπροστὰ στὸν ἄδειο τάφο. Ἡ ἀγγελικὴ παρουσία μεγαλώνει τὴν ταραχὴ καὶ προκαλεῖ φόβο, μέχρι τὴν στιγμή που πληροφοροῦνται ἀπὸ τὸν ἄγγελο ὅτι «ὄντως ἀνέστη ὁ Κύριος» καὶ ἀλλάζει ἀμέσως ἡ ψυχική τους διάθεση. Τρέχουν νὰ ἀναγγείλουν στοὺς Μαθητὲς τὸ μεγάλο γεγονός. Παύει ἡ ταραχή, διαλύεται ἡ ἀγωνία· ἑξαφανίζεται ὁ φόβος καὶ ἡ ἀμηχανία. Αὐτὰ τὰ συναισθήματα τὰ διαδέχεται ἡ χαρὰ για τὴν Ἀνάσταση, ἡ βεβαιότητα ὅτι «ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἀνάστασις» εἶναι ἀνάσταση γιὰ ὅλους, ἡ ἐλπίδα «τῆς ἡμῶν ἀναστάσεως».

Σήμερα λοιπὸν ποὺ συντροφιά μας μόνιμη ἔχει γίνει ἡ ψυχικὴ ταραχὴ ἀπὸ τὴν κενότητα τοῦ σύγχρονου κόσμου καὶ τὶς ἀντιφατικὲς τάσεις τῶν ἀνθρώπων, μήπως πρέπει νὰ σκεφθοῦμε σοβαρὰ πὼς πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε διέξοδο γιὰ νὰ ἠρεμήσουμε, γιὰ νὰ γαληνέψη ἡ ψυχὴ καὶ ἡ καρδιὰ καὶ ὁ νοῦς μας; Νομίζω ναί. Τὸ ἔχουμε μεγάλη ἀνάγκη, ὅσο μεγάλη εἶναι καὶ ἡ ταραχή μας· ἀλλὰ καὶ ἡ ταραχὴ ποὺ μᾶς φέρνει ὁ κόσμος. Μία λοιπὸν διέξοδος ὑπάρχει. Μία καταφυγή: ὁ Ζωοδότης Κύριος. Αὐτὸς εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ Ζωή. Μέσα στὴν σφαῖρα τῆς στοργικῆς παρουσίας Του δὲν ὑπάρχει ταραχή, ἀγωνία, δειλία, ἀβεβαιότητα, θλίψη. Ὁ θεῖος Φωτισμός Του μᾶς ἐνισχύει ἔτσι, ὥστε νὰ κινούμαστε ἄνετα καὶ μὲ ἀσφάλεια μέσα στὴ σφοδρὴ ἀνεμοθύελλα τοῦ σύγχρονου κόσμου. Ἀρκεῖ νὰ ἀνανεώνουμε μέσα μας τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως ποὺ ἀνανεώνεται μὲ τὴν Κυριακάτικη Σύναξη καὶ Θεία Λειτουργία.

Κυριακὴ 13 Σεπτεμβρίου

Ἀδελφοί μου· μὲ τὸ τρίτο Δοξαστικὸ τῶν Αἴνων σήμερα στὸν ὄρθρο ἀκούσαμε (σὲ ἔμμετρο λόγο) ὅτι οἱ Μαθητὲς κατηγοροῦνται ἀπὸ τὸν Κύριο, ἐπειδὴ ἀμφισβητοῦσαν τὴν ἐκ νεκρῶν Ἀνάσταση καὶ ἐμφάνισή Του, τὴν ὁποία εὐαγγελιζόταν σ’ αὐτοὺς ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. Γιὰ σκληροκαρδία κατηγορήθηκαν οἱ Μαθητές, ἀλλ ὅμως, ὅταν μὲ τὰ σημεῖα καὶ τὰ θαύματα ὁπλίσθηκαν γερά, τότε ξεχύθηκαν γιὰ τὸ ἱερὸ ἔργο τοῦ κηρύγματος· ὁ δὲ Κύριος ἀνελήφθη «πρὸς τὸν Ἀρχίφωτον Πατέρα», ἀφήνοντας ἐδῶ τοὺς Μαθητὲς ποὺ κηρύττουν παντοῦ τὸν εὐαγγελικὸ λόγο, ἐπιβεβαιώνοντας μὲ θαύματα τὴν διδασκαλία τους. Ἐμεῖς δὲ ποὺ διὰ τοῦ κηρύγματος τῶν Μαθητῶν καὶ Ἀποστόλων ἐλάβαμε πνευματικὸ φῶς, δοξάζουμε τὴν Ἀνάστασή Σου ἐκ τῶν νεκρῶν, Κύριε φιλάνθρωπε.

Ἂς σταθοῦμε, ἀδελφοί, σήμερα στὸ σύμπτωμα ποὺ διαπιστώνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στὶς καρδιὲς τῶν Μαθητῶν. Εἶναι ἡ σκληρότητα· παρὰ τὶς προσπάθειες τῆς Μαρίας νὰ τοὺς πείση ὅτι ἀνέστη ὁ Χριστὸς καὶ ὅτι ἐμφανίσθηκε μπροστὰ στὰ μάτια της, αὐτοὶ δυστυχῶς μένουν σκληροὶ καὶ ἀσυγκίνητοι. Πῶς μποροῦν νὰ ἀμφιβάλλουν; Δύσκολο τοὺς ἔρχεται νὰ πιστέψουν πὼς εἶναι ἀληθινὴ αὐτὴ ἡ διαβεβαίωση.

Μήπως ὅμως τὴν ἴδια σκληροκαρδία δὲν δείχνουμε καὶ ἐμεῖς ἀπέναντι στὸν ἀναστημένο Ἰησοῦ; Μήπως καὶ ἐμεῖς δὲν δυσκολευόμαστε νὰ ἀποδεχθοῦμε τὸ μεγάλο, τὸ αἰώνιο αὐτὸ θαῦμα μέσα μας, στὴ ζωή μας, στὴ δουλεία μας στὸ σπίτι μας; Παρασυρμένοι ἀπὸ τὴν καθημερινότητα, τὸ κλείσιμο στὸν ἑαυτό μας μένουμε ἀσυγκίνητοι μπροστὰ στὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως. Πελώριες πέτρες, (τὰ πάθη μας) πού μᾶς καταπιέζουν, μένουν ἀσάλευτες στὴν θέση τους. Καὶ ὅμως πρέπει νὰ ἔλθη ἡ ἀνάσταση· Ὁ Χριστὸς κτυπάει τὴν πόρτα τοῦ καθ’ ἑνός· ἡ Ἐκκλησία προσκαλεῖ ὅλους στὴν χαρούμενη ἀτμόσφαιρα τῆς Ἀναστάσεως. Καὶ ξέρετε γιατί; Γιατί ὁ ἀναστημένος Ἰησοῦς εἶναι ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου· Εἶναι ἡ ἐλπὶς ἡμῶν. Εἶναι ἡ χαρὰ ἡ φυγαδεύουσα τὴν λύπη· εἶναι αὐτὸς ποὺ βγάζει τὸν φόβο ἔξω ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη καρδία, τὴν ψυχὴ καὶ τὸν νοῦ. Καὶ ὑποδεικνύει στοὺς πιστεύοντας «μὴ φοβεῖσθε».

Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ βρεθοῦμε στὴ σφαῖρα τῆς Ἀναστάσεως, γιὰ νὰ ἀκούσουμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς προτρέπη· «Μὴ φοβεῖσθε»· καὶ νὰ νοιώσουμε ὅτι τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως κηρύσσει διαχρονικὰ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ κάθε αἰτία φόβου. Κανεὶς δὲν ξεχνᾶ πόσο ἔχουν πληθύνει οἱ φόβοι ποὺ ἀπειλοῦν τὴ ζωή μας καὶ πόσο βαρειὰ εἶναι ἡ ἀτμόσφαιρα ἀπὸ τὸν φόβο αὐτῶν ποὺ μᾶς ἐχθρεύονται, ἀπὸ τὸ φόβο ποὺ δημιουργεῖ ἡ ἀδικία καὶ ἡ σκληρότητα τῆς κοινωνίας μας, ἀπὸ τὸν φόβο τῆς πολύμορφης ἁμαρτίας ποὺ διεισδύει στὴν ὕπαρξή μας καὶ τὴν ἀλλοτριώνει· πόσοι φόβοι δὲν μᾶς περιζώνουν ἐξ αἰτίας τοῦ πόνου, τῆς μοναξιᾶς, τῆς ἀσθένειας, τῆς ἀνέχειας, τῶν προβλημάτων τῆς καθημερινότητας. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀφήσουμε τὸν Χριστὸ νὰ μᾶς ἀναστήση, νὰ μᾶς ἐλευθερώση. Νὰ μᾶς τονώση τὴν πίστη στὴν Ἀνάστασή Του· δὲν φοβοῦνται ὅσοι πιστεύουν· εἶναι εὐτυχισμένοι. Ἀρκεῖ βεβαίως νὰ μένουμε στὴν πίστη θεμελιωμένοι καὶ σταθεροὶ «καὶ μὴ μετακινούμενοι ἀπὸ τῆς ἐλπίδος τοῦ Εὐαγγελίου»(Κολασ.1-23).

Δῶρο τοῦ Ἀναστάντος εἶναι ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν φόβο. Αὐτὴ ἡ ἐλευθερία πρέπει νὰ διαμορφώνη τὴν στάση τῆς ζωῆς μας, μιὰ στάση ποὺ θὰ κορυφώνεται στὴν ὑπόδειξη τοῦ ἀποστόλου Παύλου «διὰ τῆς ἀγάπης δουλεύετε ἀλλήλοις». Ἀμήν·γένοιτο (Γαλ.5-13).

Κυριακὴ 20 Σεπτεμβρίου

Τὸ δοξαστικὸ τῶν Αἴνων σήμερα, ἀδελφοί, μᾶς πληροφορεῖ πὼς «ἦταν πολὺ πρωί, ὅταν οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες πῆγαν στὸν τάφο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ»· «Ὄρθρος ἦν βαθὺς καὶ αἱ γυναῖκες ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα σου, Χριστέ». Ἀλλὰ τὸ ἄχραντο σῶμα, ποὺ τόσο ἐπιθυμοῦσαν νὰ βροῦν, γιὰ νὰ τοῦ προσφέρουν ἐντάφιες περιποιήσεις, δὲν βρέθηκε. Καὶ εὑρίσκονταν σὲ ἀπορία καὶ ἀμηχανία ἕως τὴν στιγμὴ ποὺ δυὸ ἄγγελοι παρουσιάσθηκαν σ’ αὐτές, μὲ φορεσιές, ἐνδύματα ἀστραφτερὰ καὶ τὶς πληροφόρησαν: «Τί τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν ζητεῖτε; Ἠγέρθη ὡς προεῖπεν». Γιατί ἀναζητεῖτε τὸν Χριστὸ μεταξὺ τῶν νεκρῶν; Ἀναστήθηκε ὅπως σᾶς τὸ εἶχε πεῖ ὁ ἴδιος. Γιατί ξεχάσατε τὰ λόγια Του, Εὐαγγελίστριες τῆς Ἀναστάσεως;

Οἱ γυναῖκες διεκήρυτταν στοὺς Ἀποστόλους αὐτὰ ποὺ εἶδαν καὶ ἄκουσαν, ὅμως γιὰ τοὺς φοβισμένους Ἀποστόλους αὐτὴ ἡ εὐχάριστη εἴδηση καὶ διακήρυξη φάνηκε σὰν παραλήρημα, ἀπίστευτη. Ξεπερνᾶ λοιπὸν ὁ Πέτρος τοὺς φόβους καὶ τὶς ἀναστολές του καὶ τρέχει πρὸς τὸν τάφο καί, ὅταν εἶδε καὶ αὐτὸς ὅτι ἦταν κενός, δόξασε τὰ θαυμαστὰ γεγονότα καὶ τὸν Αἴτιο αὐτῶν, γυρίζοντας στὸ κατάλυμά του· ἀδελφοί· ἀκούσαμε τὸν Ἄγγελο νὰ ἐλέγχη τὶς Μαθήτριες τοῦ Κυρίου, γιατί ξέχασαν τὰ λόγια ποὺ τοὺς ἔλεγε, ὅταν ἦταν ἀκόμα στὴν γῆ· ὅτι δηλαδὴ μετὰ τὴν μαρτυρικὴ θυσία του θὰ ταφῆ καὶ θὰ ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν· «Τί ἀμνημονεῖτε τῶν ρημάτων αὐτοῦ;». Ὅμως δὲν ἦταν μόνο οἱ γυναῖκες ποὺ ξέχασαν «τῶν ρημάτων αὐτοῦ». Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἔπαθαν ὅλοι οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου. Μετὰ τὰ φοβερὰ γεγονότα τοῦ θείου Πάθους εἶχαν τόσο πτοηθῆ, ποὺ δὲν θυμόνταν τίποτα ἀπὸ τὶς θεϊκὲς ὑποσχέσεις καὶ προρρήσεις τοῦ Πάθους καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του.

Ἀλλὰ μήπως εἶναι μόνο αἱ Μαθήτριες καὶ οἱ Μαθητές, οἱ κατοπινοὶ Ἀπόστολοι, ποὺ ξεχνοῦν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας; Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ μᾶς· ὅταν ἔλθη στιγμὴ δοκιμασίας καὶ πόνου, ὥρα ζάλης καὶ πειρασμῶν, δὲν ἔχουμε ψυχραιμία καὶ καιρὸ νὰ θυμηθοῦμε «τῶν ρημάτων Κυρίου». Νὰ θυμηθοῦμε τοὺς λόγους Του «Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντέλειας τοῦ αἰῶνος»(Ματθ. 28, 20). Νὰ θυμηθοῦμε ὅτι «μεθ’ ἡμῶν ἔσεται ὡς ἄγκυρα ἐλπίδος, μέχρι τέρμα τῶν αἰώνων». Μὰ καὶ πόσα ἀκόμα δὲν ἔχει νὰ μᾶς πῆ γιὰ τὴν κάθε φάση καὶ περίσταση στὴν ζωή μας; Γιατί, ἀδελφοί, «νὰ ἀμνημονοῦμε» λησμονοῦμε ὅτι ὁ Κύριος μας παρατείνεται στοὺς αἰῶνες μὲ τὴν Ἐκκλησία Του, ὅτι ἡ Ἐκκλησία Του εἶναι τὸ δῶρο καὶ τὸ μέσο τῆς σωτηρίας μας; Γιατὶ νὰ ξεχνᾶμε ὅτι μὲ τὴν Ἐκκλησία Του εἶναι πάντοτε μαζί μας καὶ μᾶς εὐλογεῖ καὶ πάντοτε μᾶς χαριτώνει καὶ μὲ τὰ ἱερὰ μυστήρια μεταγγίζει τὴν λυτρωτικὴ χαρά, μὲ τὴν οἰκοδομὴ τοῦ θείου λόγου κτίζει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν στοργὴ καὶ μὲ ὅλα αὐτὰ στεργιώνει τὴν βεβαιότητα τῆς ἀναστάσεως καὶ ἐμπνέει ἐνθουσιασμὸ καὶ ἐλπίδα; Ριζώνει μὲ ὅλα αὐτὰ μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καὶ θεριεύει ἡ πίστη ὅτι «οὔκ ἐστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»(Πράξ. 4, 12). Εἶναι Αὐτὸς μόνος ὁ ὁποῖος ἀνέστη τριήμερος· Αὐτὸν προσκυνήσωμεν. Ἀμήν.

Κυριακὴ 27 Σεπτεμβρίου

Τὰ σοφὰ σχέδια καὶ θελήματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ θαυμάζοντας, ἀδελφοί μου, ὁ ἐκκλησιαστικὸς ποιητὴς καὶ ὑμνῳδὸς ἀναφωνεῖ σήμερα καὶ (μέσα ἀπὸ τὸ πέμπτο Δοξαστικὸ τῶν Αἴνων) μᾶς προτρέπει νὰ τὸν μιμηθοῦμε· «Ὢ τῶν σοφῶν σου κριμάτων, Χριστέ»! Θαυμάζει τὴν θεϊκὴ διάκριση, διακρίνει τὸν σεβασμὸ τοῦ Θεοῦ πρὸς τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία· διαπιστώνει τὴν ἀγάπη τοῦ Ἀναστάντος, ὁ ὁποῖος τὸ συμφέρον μόνον τοῦ πλάσματος Του οἰκονομεῖ, γι’ αὐτὸ μὲ ταπείνωση ζητεῖ· Κύριε, διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Σου ἐλέησον ἡμᾶς.

Κύριε, Ἐσὺ ποὺ μὲ τὰ ἄδεια νεκρικὰ σάβανα φώτισες καὶ τὸν Πέτρο νὰ ἀντιληφθῆ τὴν Ἀνάστασή Σου, Ἐσὺ ποὺ σὰν κοινὸς θνητὸς συνοδοιποροῦσες καὶ συνομιλοῦσες μὲ τὸν Λουκᾶ καὶ τὸν Κλεόπα· Σὺ ποὺ ὑπαινίσσεσαι ὅτι δὲν γνωρίζεις τίποτα ἀπ ὅσα ἔγιναν στὴν Ἱερουσαλήμ, Σὺ ποὺ ὡς βάθος σοφίας ποὺ εἶσαι, τὰ πάντα φιλανθρώπως οἰκονομεῖς, Σὺ Κύριε ποὺ ἀναγνωρίστηκες ἀπὸ τοὺς δυὸ Μαθητὲς «ἐν τῷ εὐλογεῖν τὸν ἄρτον», Ἐσὺ Κύριε, μὲ τὴν Ἀνάστασή Σου ἐλέησον ἡμᾶς. Θαυμάζει, ἀδελφοί μου, ὁ ποιητὴς τοῦ ὕμνου τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Ἀναστάντος, γιὰ νὰ βεβαιωθῆ καὶ ὁ Πέτρος γιὰ τὴν Ἀνάστασή Του. Στοχάζεται τὴν εὔνοια τοῦ Δεσπότου πρὸς τὸν Λουκᾶ καὶ τὸν Κλεόπα, ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ συνομιλοῦν μαζί Του· θαυμάζει τὸν πάνσοφο Δημιουργό, ἀνεχόμενον τὸν «ὀνειδισμὸν» τῶν Μαθητῶν ὅτι, ἐνῶ «παροικεῖ ἐν Ἱερουσαλήμ», δὲν γνωρίζει τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ.

Ὁ ἴδιος θαυμασμός, ἀδελφοί, κυριαρχεῖ σὲ πολλοὺς ἀπό μᾶς· θαυμασμός, γιατί στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας εἴδαμε νὰ μᾶς ἀποκαλύπτεται ὁ Ἀναστὰς Ἰησοῦς μὲ ξεχωριστό, προσωπικὸ τρόπο. Πόσα ἀλήθεια δὲν ἔχουν γίνει θαύματα ἐπιστροφῆς ψυχῶν στὸ Χριστὸ ἢ γνωριμίας μὲ Αὐτόν, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς ἀποτέλεσμα τῆς σοφίας καὶ τῆς ἀγάπης Του; Ἡ διαπίστωση τοῦ πόσο «ἐφευρετικὴ» εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ μᾶς εἶναι ἐκείνη ποὺ μᾶς παροτρύνει μαζὶ μὲ τὸν ἐκκλησιαστικὸ ποιητὴ νὰ λέμε: «Ὢ τῶν σοφῶν Σου κριμάτων, Χριστέ»! Ἀλλὰ καὶ ἡ πνευματικὴ πρόοδος καὶ πορεία μας στὸ δρόμο τῆς χάριτος καὶ στὸ χῶρο τῆς ἁγιότητος εἶναι ἡ κλιμακωτὴ φανέρωση τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. Ἂς ἀφήσουμε τὶς ψυχὲς καὶ τὶς καρδιές μας νὰ εἶναι δεκτικὲς καὶ νὰ φλέγωνται, γιὰ νὰ γνωρίσουν τὸν Θεό· καὶ τότε Ἐκεῖνος θὰ ἀνταποκριθῆ στὴν πνευματική μας αὐτὴ ἀναζήτηση καὶ ὄχι μόνο θὰ μᾶς ἀποκαλύπτεται, ἀλλὰ θὰ συμπορεύεται μαζί μας, σὲ ὅλη τὴν ζωή μας. Ἂς ἐνθυμούμεθα πάντα ὅτι ὁ θερμὸς ζῆλος καὶ ἡ ἀφοσίωση στὸ Χριστό, ὁ θεῖος φόβος, τὸ δόσιμο τῆς καρδιάς μας σ’ Αὐτὸν εἶναι ἀφορμές, γιὰ νὰ μᾶς ἐξηγήση ὁ ἴδιος τὸ Πάθος Του καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, καὶ παίρνοντας ἐμεῖς τὸ δῶρο Του αὐτό, νὰ ψάλλουμε μαζὶ μὲ τὸν ὑμνωδό: «Ὢ τῶν σοφῶν Σου κριμάτων, Χριστέ»! Δόξα καὶ τιμὴ σὲ Σένα, ποὺ μὲ τὴν Ἀναστάσή Σου «ἔσωσας πάντας ἡμᾶς»· Ἀμήν.