ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Κηρύγματα μηνὸς Αὐγούστου 2009
Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

Κυριακὴ 2 Αὐγούστου

Ἀνέστη ὁ Χριστός μας, ἀδελφοί μου, γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα ψάλλουμε· «Κατέλυσας τῷ Σταυρῷ σου τὸν θάνατον· ἠνέῳξας τῷ ληστῇ τὸν παράδεισον· τῶν μυροφόρων τὸν θρῆνον μετέβαλες καὶ ἐπέταξας κηρύττειν ὅτι ἀνέστης». Μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν χάρη τῆς σταυρικῆς Σου θυσίας, Κύριε, κατάργησες τὸν θάνατο· καὶ ὄχι μόνο, γιατὶ καὶ στὸν ληστὴ ποὺ μετανόησε ἄνοιξες τὸν παράδεισο, ἀλλὰ καὶ τῶν μυροφόρων γυναικῶν (ποὺ ἦλθαν πρωὶ-πρωὶ στὸ μνῆμα Σου) τὸν θρῆνο τὸν μετέτρεψες σὲ χαρά. Αὐτὴ τὴν χαρὰ ἔδωσες ἐντολὴ στοὺς ἀποστόλους Σου νὰ τὴν μοιρασθοῦν μὲ ὅλο τὸν κόσμο. Τὴν χαρὰ ὅτι ἀναστήθηκες ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἔκτοτε προσφέρεις σὲ ὅλον τὸν κόσμο τὸ πολύ, τὸ μεγάλο ἔλεός Σου, ποὺ εἶναι ἡ κληρονομιὰ τῆς αἰωνίου βασιλείας Σου.

Ἀγαπητοί μου, «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν;». Ὁ Κύριός μας εἶναι Αὐτὸς ποὺ προσφέρει στοὺς πιστεύοντας σ’Αὐτὸν μόνον χαρά· αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ χαρά, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν Ἀναστασή Του, μετέτρεψε τὸν θρῆνο τῶν μυροφόρων γυναικῶν σὲ πανηγυρικὴ εὐφροσύνη· μετὰ τὴν λύπη καὶ τὸν πόνο ἔρχεται ἡ χαρὰ καὶ ἡ ἀνακούφιση· χαρὰ γιατὶ ἀνέστη ὁ Κύριος, ἀνακούφιση γιατὶ ὁ παράδεισος ἄνοιξε καὶ μᾶς περιμένει, ἐλπίδα ὅτι καὶ οἱ δικοί μας θρῆνοι θὰ μεταβληθοῦν καὶ ἡ δική μας ἀνάσταση δὲν θὰ ἀργήση. Αὐτὴν τὴν χαρά, αὐτὴν τὴν ἀνακούφιση, αὐτὴν τὴν ἐλπίδα καλλιεργοῦν κάθε Κυριακὴ τὰ ἀναστάσιμα μηνύματα τοῦ λυτρωμοῦ καὶ τῆς σωτηρίας, τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς θεώσεως κατὰ χάριν. Ἀνέβηκε Ἐκεῖνος μετὰ τὴν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του στὸν οὐρανό, πρὸς τὸν Πατέρα, καὶ περιμένει νὰ ὑποδεχθῆ τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς ὡς πρίγκηπες καὶ κληρονόμους τῆς βασιλείας Του καὶ νὰ μᾶς ἀναπαύση.

Σήμερα ὅμως ἀδελφοί, γιορτάζουμε καὶ τὸν ἅγιο ἔνδοξο πρωτομάρτυρα Στέφανο, τὸν διάκονο, τιμῶντας καὶ πανηγυρίζοντας τὴν ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων του· γιορτάζεται καὶ τὴν περίοδο τῶν Χριστουγέννων ἡ ἱερὰ μνήμη του, φοβᾶμαι ὅμως πὼς μέσα στὴν ὑπέροχη πανηγυρικὴ χριστουγεννιάτικη ἀτμόσφαιρα ὁ Πρωτομάρτυς γιορτάζεται ὑποτονικά, παρ’ ὅτι καὶ αὐτὸς ἦταν «πλήρης πίστεως καὶ Πνεύματος ἁγίου» καὶ παρ’ ὅτι «πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως, ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ»(Πράξ.6,8). Καὶ προκαλεῖ μὲ τὴν πίστη του, τὴν διδασκαλία του, τὴν ἀφοσίωσή του στὸν Ἰησοῦ τοὺς Ἰουδαίους ποὺ τὸν συκοφαντοῦν καὶ τὸν κατηγοροῦν ὅτι λέγει «ρήματα βλάσφημα εἰς Μωϋσῆν καὶ τὸν Θεὸν» καὶ τὸν ὁδηγοῦν ἐνώπιον τοῦ Συνεδρίου.

Καὶ τὸ καύχημα τῶν δώδεκα καὶ ὅλων τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ μὲ πρόσωπον ποὺ λάμπει «ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου»(Πράξ.6,15) ἐλέγχει αὐτοὺς ποὺ εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Δικαίου, τοὺς ἀποκαλεῖ «σκληροτράχηλους καὶ ἀπερίτμητους τῇ καρδίᾳ», φονεῖς τῶν Προφητῶν, καὶ εἰσπράττει τὴν καταδίκη εἰς τὸν διὰ λιθοβολισμοῦ θάνατον· τὸ σῶμα του σὲ λίγο γίνεται μία μεγάλη πληγή. Τὰ κτυπήματα εἶναι συνεχῆ, δυνατὰ καὶ ὀδυνηρά. Αὐτὸς ὅμως προσεύχεται: «Κύριε Ἰησοῦ δέξαι τὸ Πνεῦμα μου» καὶ «μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην»(Πράξ. 7,59). Κύριε, παρακαλεῖ τὸν Θεό, μὴ ὑπολογίσης, μὴ καταλογίσης τὸ ἔγκλημα τῶν συμπατριωτῶν μου, συγχώρεσέ τους· «Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐκοιμήθη». Καὶ ἡ ἁγία ψυχή του πέταξε πρὸς τὰ οὐράνια σκηνώματα ἀφήνοντας παρακαταθήκη σὲ μᾶς τὴν προσευχή: «Μὴ στήσῃς αὐτοῖς, Κύριε, τὴν ἁμαρτίαν ταύτην»

Ἀδελφοί μου· σίγουρα, σήμερα ποὺ τὰ ἱερὰ λείψανα «πρὸς τὴν βασίλειον πόλιν ἀνακομίζονται», θαυμάζουμε τό μεγαλεῖο καὶ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς του· μή μείνωμε μόνο «θαυμάζοντες»· ἂς προχωρήσουμε πιὸ πέρα καὶ ἂς λέμε καὶ ἐμεῖς ἀπὸ καρδιᾶς «μὴ στήσῃς αὐτοῖς, Κύριε, τὴν ἁμαρτίαν ταύτην» γιὰ ὅσους μᾶς πίκραναν, μᾶς ἀδίκησαν, μᾶς ἐνόχλησαν, μᾶς συκοφάντησαν ἢ δίωξαν ἢ «εἶπον πονηρὸν ρῆμα καθ’ἠμῶν ψευδόμενοι»· Ἀμήν.

Κυριακὴ 9 Αὐγούστου

Μὲ τὸ σημερινὸ ἀναστάσιμο Ἀπολυτίκιο, ἀδελφοί μου, ἐπιχειρεῖ ἡ Ἐκκλησία μας νὰ μᾶς πληροφορήση, νὰ μᾶς διαβεβαιώση γιὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ. «Ἐξ ὕψους κατῆλθες ὁ εὔσπλαγχνος, ταφὴν κατεδέξω τριήμερον» ψάλλουμε καὶ ὁμολογοῦμε· ἦλθες ἀπὸ ψηλά, ἀπ’ τοὺς οὐρανούς, κατέβηκες ἐδῶ στὴ γῆ, γεμᾶτος εὐσπλαγχνία καὶ ἀγάπη γιὰ μᾶς, Χριστέ μας, καταδέχθηκες δὲ μαρτυρικὸ θάνατο, ἀνέχτηκες ἐνταφιασμὸ γιὰ τρεῖς μέρες, καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ μοναδικὸ σκοπὸ καὶ στόχο «ἵνα ἡμᾶς ἐλευθερώσῃς τῶν παθῶν», νὰ μᾶς γλυτώσης δηλ. ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας. Ἂς εἶσαι δοξασμένος Ἐσύ, ποὺ ἔγινες γιὰ μᾶς ἡ πραγματική, ἡ ἀληθινὴ ζωὴ καὶ ἡ δική μας ἀνάσταση.

Ὁ Θεός, ἀδελφοί, ὁ κυρίαρχος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς δὲν «δίστασε» νὰ πάρη «δούλου μορφή», νὰ φορέση ἀνθρώπινη σάρκα, νὰ ἔλθη νὰ ζήση ἐδῶ ἀνάμεσά μας. Μὲ τὸ πάθος Του, τὴν ταφή Του καὶ τὴν Ἀνάστασή Του χάρισε σὲ μᾶς ἐλευθερία ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου. Μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴν καταδίκη τοῦ ἅδου καὶ μᾶς ἀποκατέστησε στὸ ἀρχαῖο κάλλος, τὴν παραδεισένια ὀμορφιά, τὴν θεϊκὴ ἀρχοντιά. Εἶναι πράγματι ἡ «ζωὴ καὶ ἡ Ἀνάστασις ἡμῶν». Μεγάλη ἡ δωρεά Του, ἀμέτρητο τὸ ἔλεός Του. Ἡ φιλανθρωπία Του ἀπροσδόκητη· ἐμεῖς ὅμως πῶς ἀξιοποιοῦμε αὐτή Του τὴν δωρεά; Καταλαβαίνουμε ἆραγε πὼς τὰ δῶρα καὶ ἡ χάρη τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας δὲν μᾶς ἔρχονται σὰν μία ὑποχρεωτικὴ καὶ ἀναίτια εὐεργεσία; Μήπως πρέπει ὄχι μόνο νὰ Τὸν ἀναζητήσουμε, ἀλλὰ καὶ νὰ Τοῦ προσφέρουμε τὴν λατρεία καὶ τὴν ἀναστημένη μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης ψυχή μας; Μήπως πρέπει ν’ ἀποβάλουμε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, ποὺ φθείρεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, καὶ νὰ ἐνδυθοῦμε τὸν Χριστό, γιὰ νὰ γίνη ἡ ζωή μας ἕνας συνεχὴς δοξολογικὸς ὕμνος στὸν Ἀρχηγὸ τῆς σωτηρίας μας; Νομίζω πρέπει.

Ὅμως σήμερα, 9 Αὐγούστου, γιορτάζουμε καὶ ἕνα ξεχασμένο, ἕνα ἀφανῆ ἀπόστολο, τὸν λαβόντα τὸν τόπο Ἰούδα, τὸν ἅγιο ἀπόστολο Ματθία· «ἐξῆλθεν τοῦ χοροῦ τῶν ἀποστόλων ἀρθεὶς Ἰούδας ἐπὶ βρόχου, εἰσῆλθεν ἀρθεὶς Ματθίας ἐπὶ ξύλου». Ὁ ἕνας ἀπέρριψε τὸν Χριστό, καὶ ὁ ἄλλος ἐλεύθερος Τὸν ἀκολούθησε· ὁ ἕνας μόνος του πρόδωσε καὶ ἀπαγχονίστηκε, ἐνῶ ὁ Ματθίας ἀπὸ τὸν Θεὸ διὰ τοῦ λαοῦ ὑπεδείχθη καὶ θεληματικὰ ὑπὲρ Χριστοῦ ἐμαρτύρησε· ὁ ἀπόστολος Ματθίας ἀποτελεῖ τὴν πρώτη πράξη τῶν Ἀποστόλων· ἐπιλέγουν τὸν Ματθία στὴν θέση τοῦ Ἰούδα· ἐκπληρώθηκε ἔτσι ἡ προφητεία τοῦ Δαυὶδ γιὰ τὸν Ἰούδα «Τὴν ἐπισκοπὴ αὐτοῦ λάβη ἕτερος» καὶ διὰ κλήρου ὁ ἀπόστολος Ματθίας «συγκατεψηφίσθη μετὰ τῶν ἕνδεκα ἀποστόλων».

Μετὰ δὲ τὴν Πεντηκοστὴ τῶν Χριστιανῶν καὶ τῶν Ἀποστόλων διωκομένος ὁ Ματθίας ἔφυγε στὴν Αἰθιοπία, ὅπου ἐπὶ πολλὰ χρόνια εὐαγγελίσθηκε τὸν Χριστὸ καὶ ἔφερε τὸ μήνυμα τῆς λυτρώσεως σὲ πολλὲς ψυχές. Ὅμως συνήντησε καὶ δυσκολίες πολλὲς καὶ ἀντιδράσεις ποικίλες καὶ ἀπὸ τοὺς «καθημένους ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου»· ὑπεβλήθη σὲ σταυρικὸ θάνατο σὰν τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ. Μὲ κλῆρο ἐκλήθη στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα· μὲ τὴ θέλησή του καὶ γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ εἰσῆλθε στὸ χῶρο τῶν μαρτυρίων. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ ἔγινε συνεργὸς τῶν Ἀποστόλων, ἀξιώθηκε νὰ διακονήση τὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ, ἀφανὴς ὑπάρχων διδάσκαλος ἀλλὰ τόσον οὐσιώδης. Οἱ Αἰθίοπες σήμερα τὸν εὐγνωμονοῦν, τὸν τιμοῦν, καὶ δοξάζουν τὸν Ἀναστάντα· αὐτὸς ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο μας ἐν μαρτυρίῳ ἀλλὰ καὶ ἐν εἰρήνῃ καὶ μὲ τὴν χαρὰ καὶ τὴν συναίσθηση ὅτι ἐπετέλεσε μὲ αὐταπάρνηση τὸ καθῆκον καὶ ἐδικαίωσε τὴν κλήση του.

Ἅγιε Ἀπόστολε Ματθία· τὴν πίστιν ἄσυλον τηρήσας ἐν ὑψίστοις αὐλιζόμενος, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν μετὰ τῶν λοιπῶν ἁγίων Ἀποστόλων σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἀμήν.

Κυριάκη 16 Αὐγούστου

Ἀδελφοί· καὶ σήμερα μὲ τὸν ἀναστάσιμο παιᾶνα θὰ χαιρετίσουμε τὴν λειτουργική μας σύναξη καὶ συνάντηση· μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι «ἀνέστη τριήμερος ὁ Σωτὴρ» καὶ σήμερα θὰ δοξολογήσουμε τὴν βασιλεία καὶ τὴν οἰκονομία Ἐκείνου, ποὺ εἶναι ὁ μόνος φιλάνθρωπος. Ἂς σφραγίσθηκε ὁ τάφος τοῦ Ἰησοῦ μὲ «λίθον μέγαν», ἂς παρατάχθηκαν διμοιρίες στρατιωτῶν «φυλασσόντων τὸ Ἄχραντον Σῶμα», ὁ Σωτήρ «ἀνέστη τριήμερος» καὶ σὲ πεῖσμα τῶν Ἰουδαίων «δωρεῖται τῷ κόσμῳ τὴν ζωήν». Καὶ γι’αὐτὴν τήν μεγάλη εὐεργεσία καὶ χάρη ὄχι μόνο οἱ ἄνθρωποι ἀλλὰ καὶ «αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν» ὑμνολογοῦν, δοξολογοῦν καὶ μέ μεγάλη φωνὴ διατρανώνουν ὅτι ἀξίζει δόξα τιμὴ καὶ προσκύνηση στὴν οὐράνιο βασιλεία τοῦ Ἀναστάντος, στὴν φιλανθρωπία Του, στὴν οἰκονομία Του, στὴν ἀγάπη Του γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ γιὰ τὴν θυσία Του.

Ἡ ἀνθρώπινη κακία ἐκδηλώθηκε μὲ τὴν συμπεριφορὰ τῶν Ἰουδαίων ἀπέναντι στὸ Χριστό· νόμιζαν πὼς ἂν λάμβαναν πρόσθετα μέτρα ἀσφαλείας, ὁ νεκρὸς θὰ ἔμενε γιὰ πάντα στὸ μνῆμα· ἀγνοοῦσαν μὲ ποιὸ μυστήριο ἦταν ἀντιμέτωποι. Ἀγνοοῦσαν ὅτι ὁ ἐσταυρωμένος Ναζωραῖος εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ ἀνατέλλει ἀπὸ τὸν τάφο· ἀγνοοῦν ὅτι ὁ δεσπόζων τῶν οὐρανῶν διδάσκει τὴν ἔγερση Αὐτοῦ, ὅτι ὁ ὑπέρθεος καὶ Θεάνθρωπος δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ κρατηθῆ ὑπὸ τῆς φθορᾶς· μὴ πλανᾶσθε, Ἰουδαῖοι. Ἕνας ὑπάρχει Κύριος καὶ Θεὸς ὁ «ἐκ νεκρῶν Ἀναστάς»· Αὐτὸν ἐμεῖς καὶ σήμερα καὶ αὔριο «πάλιν καὶ πολλάκις» ἂς παρακαλέσουμε· «εἰρήνευσον ἡμῶν τὴν ζωήν, Κύριε». Σὺ ποὺ σταυρώθηκες γιὰ μᾶς καὶ μὲ τὴν θέλησή Σου ἐτάφης καὶ ἀνέστης ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ μὲ τὴν ἀνάστασή Σου «ἠλευθέρωσας ἡμᾶς ἐκ τῆς ἀρχαίας κατάρας καὶ ἐπλήρωσας τὰ πάντα χαρᾶς».

Ἀδελφοί, στὴν Κεφαλονιὰ σήμερα, 16 Αὐγούστου, ὅπως καὶ κάθε χρόνο τέτοια μέρα γίνεται σεισμὸς πνευματικός. Γιορτάζει ὁ ὅσιος Γεράσιμος, ὁ νέος ἀσκητής, καὶ τιμᾶται ἀπὸ τὸ πανελλήνιο καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τοὺς Κεφαλονῖτες, οἱ ὁποῖοι τὸν ἔχουν ὡς προστάτη καὶ πολιοῦχο τοῦ νησιοῦ τους. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ μιλήση κανεὶς γιὰ τὸν ὅσιο πατέρα μας Γεράσιμο· τὸν ἁπλὸ στρατιώτη τοῦ ἐπουρανίου βασιλέα, «τὸν ἄνθρωπο μὲν τῇ φύσει, ἄγγελον δὲ τοῦ βίου ὑπάρχοντα». Πῶς νὰ ἐπαινέση κάποιος ἐκεῖνον ποὺ ἦταν μὲν κατὰ συγκρότηση τοῦ σώματος ἄνθρωπος, ἀλλὰ ζοῦσε ἐδῶ στὴ γῆ σὰν ἄγγελος; Ποιὸς μπορεῖ κατ’ ἀξίαν νὰ δοξολογήση τὸν ὅσιο, ὁ ὁποῖος «ἁγνείαν παντελῆ καὶ σωφροσύνην ἀσπασάμενος» εἶχε μὲν τὸ κατὰ φύσιν, ἔφυγε δὲ τὸ παρὰ φύσιν (δηλαδὴ τὴν ἁμαρτία) καὶ ἀγωνίσθηκε γιὰ τὸ ὑπὲρ φύσιν; Καὶ πέτυχε καὶ ἔγινε δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀνέβλυζαν οἱ καρποί του, «ἀγάπη, χαρά, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» ἀκόμα «εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη» (Γαλάτ. 5-22).

Καὶ ἡ πρὸς τὸν Ἀναστάντα ἀγάπη του, ἡ πρὸς τὸν Χριστὸ ἀφοσίωσή του στέφθηκε ἀπὸ οὐράνιο στέφανο. Γέρας θὰ πῆ βραβεῖο, ἀριστεῖο, καὶ ἔλαβε τὸ χάρισμα «δαίμονας ἀπελαύνειν καὶ νόσους ἰατρεύειν». Ὁ ἅγιος Γεράσιμος θεωρῶ πὼς εἶναι τῆς «Ἑλλάδος ἁπάσης φρουρὸς ὑπέρμαχος», καὶ τοῦτο τὸ λέγω εὐλογῶντας τὴν εὔνοια τοῦ Θεοῦ, ποὺ γιὰ τὴν προφύλαξη τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος ἀπὸ τὸν παπισμὸ ἐδώρησε στὸ Ἰόνιο πέλαγος ὡς θώρακα, ὡς φρούριο, ὡς κάστρο τὸν ὅσιο Γεράσιμο, τὸν ἅγιο Σπυρίδωνα καὶ τὸν ἅγιο Διονύσιο. Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος.

Ἀδελφοί μου· ἑορτάζοντες τὸν ἅγιο Γεράσιμο, «αὐτὸν ἐν ἀρεταῖς μιμούμενοι, δυσωπήσωμεν πρεσβεύειν ὑπὲρ ἡμῶν εἰς τὸ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν». Ἀμήν.

Κυριακὴ 23 Αὐγούστου

Ἀδελφοί· στὸ σημερινὸ ἀναστάσιμο Ἀπολυτίκιο ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος, ὁ Χριστὸς καὶ ὁ ἅδης εἶναι ἀντιμέτωποι. Εἶναι γνωστὸ πλέον σὲ ὅλους ὅτι κέντρο τῆς Ὀρθόδοξης λατρείας εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ. Γι’αὐτὸ κάθε Κυριακή, ὅπως καὶ ἄλλοτε ἔχουμε τονίσει, ὅλοι οἱ ὕμνοι ἀναφέρονται (ὡς μικρὴ συμβολὴ στὸ μέγα θαῦμα) στὸν θρίαμβο τῆς Ἀναστάσεως. Ψάλλουμε λοιπὸν σήμερα· «Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον ἡ ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος». Τότε Δέσποτα ποὺ κατέβηκες ἐκεῖ ὅπου μόνο θάνατος κυριαρχοῦσε, δηλ. στὸν ἅδη, Ἐσὺ ποὺ εἶσαι ἀθάνατος καὶ αἰώνιος ζωή, τότε μὲ τὴν ἀστραπὴ τῆς παρουσίας Σου, τὸν φωτισμὸ τῆς θεότητός Σου, νίκησες τὸν θάνατο καὶ ἐνέκρωσες τὸν ἅδη· καὶ τότε πιὰ (ὡς Νικητὴς Χριστὲ) ἔλαβες σὰν τρόπαιο τοὺς νεκροὺς καὶ τοὺς ὡδήγησες στοὺς οὐρανούς· «τότε Κύριε ποὺ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας» ὅλος ὁ ἀγγελικὸς κόσμος, «πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων, ἐκράυγαζον». Χριστὲ καὶ Θεέ μας, Σὺ ποὺ χορηγεῖς τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή, ἂς εἶσαι δοξασμένος. «Ζωοδότα Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι».

Τί χαρὰ καὶ τιμὴ σὲ μᾶς νὰ συμμετέχουμε μαζὶ μὲ τὸν ἀγγελικὸ κόσμο, μὲ τρόπο πανηγυρικό, στὴν θριαμβευτικὴ νίκη, δηλ. τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι, ποὺ πρέπει νὰ εἶναι, καὶ στόχος ὅλων μας, δηλ. ἡ δική μας ἀνάσταση· τοῦτο δὲ εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῆ, ἂν ἡ ζωή μας εἶναι ζωὴ μετανοίας, ἂν οἱ πράξεις μας, ἐλεγχόμενες ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι ἀρεστὲς στὸν Κύριό μας. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε, ἀδελφοί μου, ὅτι, ἂν ἔχουμε στὴν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή μας τὸ ἀναστάσιμο μήνυμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπὸ τώρα μποροῦμε νὰ γευώμεθα τὴν χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ, νὰ ἀναγνωρίζουμε τί ζητεῖ ἀπὸ μᾶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, δηλ. νὰ βλέπουν οἱ ἄλλοι, οἱ ἀπέναντι, τὰ καλὰ ἡμῶν ἔργα καὶ νὰ δοξάζουν τὸν Πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἐνδεχομένως κάποιοι νὰ μένουν ἀσυγκίνητοι ἀπ’τὸ ἀναστάσιμο μήνυμα τῆς Ἐκκλησίας. Θεωρῶ ὅτι δὲν ἔχουν εὐθύνη αὐτοί. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει σὲ μᾶς, ποὺ δὲν δείξαμε ὅτι τὰ καλὰ ἐνδεχομένως ἔργα μας ὀφείλονται στὸν Ἀναστάντα Κύριό μας.

Ἀδελφοί· πολύ μεγάλη ὑπηρεσία στὴν ἱεραποστολὴ θὰ ἔχουμε προσφέρη, ἂν μὲ τὴ ζωή μας, τὴν συμπεριφορά μας, τὶς ἀντιδράσεις μας ἀποδεικνύουμε ὅτι βασιλεύει στὶς ψυχὲς καὶ στὶς καρδιές μας ὁ Νικητὴς Χριστός, τοῦ ὁποίου ἡ βασιλεία «οὐκ ἔστι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου», ὅτι ἡ βασιλεία Του εἶναι ἕνα κομμάτι τ’ οὐρανοῦ, εἶναι βασιλεία εἰρήνης καὶ ἀγάπης. Εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ εἰρήνη ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ὁ πιστὸς ἄνθρωπος, ὁ ἀναστημένος, ὁ ἀναγεννημένος φανερώνει ἔμπρακτα αὐτὸ ποὺ ὁ Κύριος διεκήρυξε· «Εἰρήνη τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν, οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν» (Ἰωάν.14-27). Εἶναι δική μας εὐθύνη νὰ ἀναζητήσουμε τὴν εἰρήνη τ’ οὐρανοῦ «τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσα» καὶ νὰ τὴν κατακτήσουμε.

Κυριακὴ 30 Αὐγούστου

Ἀδελφοί μου, ἀκροατὲς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ· «εἰρήνευσον ἡμῶν τὴν ζωὴν Κύριε» ἀκούσαμε τὸν ὑμνωδὸ ποὺ παρακαλοῦσε Ἐκεῖνον «ὅστις Σταυρὸν ὑπέμεινε» γιὰ μᾶς καὶ θάνατο κατήργησε ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν, γιατὶ κατὰ τὴν πορεία πρὸς τὸ θεῖο Πάθος, ὑπῆρξε τὸ τέλειο πρότυπο τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς εἰρήνης· καὶ ἐνῶ ὡς ἄνθρωπος πονοῦσε πάνω στὸν Σταυρό, ὑπέμεινε χωρὶς νὰ χάση τὴν εἰρήνη Του. Ἀλήθεια πόσο ἔχουμε ἀνάγκη νὰ μᾶς εἰρηνεύσει τὴ ζωὴ ὁ Χριστός, ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης! Πόσες καὶ πόσες φορὲς δὲν βρεθήκαμε μὲ τσακισμένη τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὴν ταραχὴ καὶ τὴν ἀγωνία, πόσες καὶ πόσες φορὲς τὰ ἀτομικά, τὰ οἰκογενειακὰ ἢ τὰ ἐπαγγελματικὰ προβλήματα δὲν ἔγιναν αἰτία νὰ ταραχθοῦμε καὶ νὰ εἴμαστε ἀνήσυχοι; Μποροῦμε ἆραγε νὰ εἴμαστε εἰρηνικοί, νὰ μὴ μᾶς φοβίζη τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀποτυχίας;

Εἶναι εὔκολο ἆραγε τὸ φάσμα μιᾶς ἀρρώστιας νὰ μὴ διαταράσση τὴν εἰρήνη μας; Σίγουρα ὄχι. Ἡ εἰρήνη τότε φεύγει ἀπὸ τὴν ζωή, τὴν ψυχὴ καὶ τὴν καρδιά μας μὲ φοβερὲς συνέπειες. Ὅποιος δὲν ἔχει εἰρήνη, εἶναι ταραγμένος, γίνεται τραγικὸς ἄνθρωπος, ἀνίκανος νὰ ἀντιμετωπίση τὶς ὅποιες δυσκολίες τῆς ζωῆς. Καὶ αὐτὸ τὸ ζοῦμε καθημερινὰ ἀκόμα καὶ μέσα στὸν Ναό. Πόσες φορὲς δὲν γίναμε μάρτυρες τοῦ φαινομένου ἔλλειψης εἰρήνης, εἰρηνικῆς διαθέσεως, μὲ ἀποτέλεσμα θυμούς, ἐκνευρισμούς, προσβολές, φωνές, ἀταξίες, ἀνυπακοὴ στοὺς κληρικοὺς καὶ ποιμένες καὶ τὶς ὑποδείξεις τους, ταραχὴ στὴν ψυχή μας καὶ ἀδυναμία νὰ συναντηθοῦμε; Ἄξιον καὶ δίκαιον λοιπὸν νὰ ζητᾶμε μὲ ἐπιμονὴ «Εἰρήνευσον ἡμῶν τὴν ζωήν, Κύριε».

Ἀδελφοί μου· ἡ εἰρήνη ὡς καρπὸς πίστεως, ὡς καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἀφορμή, ἀφετηρία ἁγιότητος. Καὶ ἐκφραστὲς αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι καὶ οἱ ἅγιοι Πατριάρχες Κων/λεως Ἀλέξανδρος, Ἰωάννης καὶ Παῦλος ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε· ἅγιοι τρεῖς ἱεράρχες πλήρεις εἰρήνης παρ’ ὅτι ἔζησαν τὴν δύσκολη περίοδο τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Σήμερα λοιπὸν ποὺ «ἡ τρίφωτος τῶν πατέρων ἀνέτειλε διαύγεια», σήμερα ποὺ τρεῖς ἅγιοι Πατριάρχες, γνήσιοι φίλοι του Θεοῦ καὶ ἀκριβεῖς προστάτες τῶν δογμάτων τῆς πίστεώς μας γιορτάζουν, σήμερα λοιπὸν ἂς δώση ὁ Θεὸς νὰ ἀποκτήσουμε θεία ἐπίγνωση, ταπείνωση καὶ εἰρήνη μὲ τὸν οὐρανό, μὲ τὸν διπλανό, μὲ τὸν ἑαυτό μας.

Ἀδελφοί· εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος (ὄνομα ποὺ συγκινεῖ τὸν ὀρθόδοξο ἑλληνισμό) εἶναι δημοφιλὴς ὑπὲρ τοὺς ἄλλους δύο, εἶναι ἀξιοσέβαστος, ἀξιαγάπητος καὶ ἀξιομίμητος· ἀνεδείχθη ὑπέρμαχος τοῦ Χριστοῦ «μὴ πτήξας παράνομον βασιλέα» ποὺ ἦταν ἀρειανίζων, οὔτε τὸν αὐχένα ἔσκυψε στὸ ἄθεο πρόσταγμα, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνειδισμοὺς καὶ ὕβρεις καὶ βασανισμοὺς ὑπέφερε· τὸ ὄνομά του ἔγινε ταυτόσημο μὲ τὴν γενναιότητα, τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν δεξιότητα καὶ ὡς ἔχοντα παρρησία «πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν» ἐμεῖς οἱ ἁπλοῖ ἑορταστὲς τῆς μνήμης του ψάλλουμε· «Πρέσβευε, ἅγιε, Χριστῷ τῷ Θεῷ τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου»· καὶ χαιρετίζουμε τὴν ἁγία εἰκόνα του λέγοντας: «χαῖρε, πάτερ Ἀλέξανδρε, ὅτι παρέχεις πιστοῖς τὴν εἰρήνην, χαῖρε τῆς Τριάδος ὁ μέγας μύστης, χαῖρε δι’ οὗ κραταιοῦται ἡ πίστις· χαίροις Πάτερ Τρισόλβιε».