ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Κηρύγματα μηνὸς Ἰουλίου 2009
Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

Κυριακὴ 5 Ἰουλίου 2009

Ἀκούσαμε, ἀγαπητοί μου, τὸ πρωὶ στὸν Ὄρθρο καὶ ἐν συνέχειᾳ, πρὶν ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτή, τὸ ἀναστάσιμο Ἀπολυτίκιο: «Εὐφραινέσθω τὰ οὐράνια, ἀγαλλιάσθω τὰ ἐπίγεια ὅτι... ὁ Κύριος ἐπάτησε τῷ θανάτω τὸν θάνατον... καὶ παρέσχε τῷ κόσμω τὸ μέγα ἔλεος». Μᾶς συνιστᾶ ὁ ἱερὸς ὑμνωδὸς νὰ εὐφρανθοῦμε, νὰ εὐχαριστηθοῦμε, νὰ νοιώσουμε ἔντονη χαρὰ καὶ μαζὶ μὲ τὸν οὐράνιο κόσμο ὑπερβολικὰ νὰ αἰσθανθοῦμε ἀγαλλίαση, γιατὶ ὁ Κύριός μας δημιούργησε μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν χάρη Του καινούργια κτίση, ἀφοῦ μὲ τὸ δικό του θάνατο κατήργησε τὸν θάνατο, ἀναδείχθηκε πρῶτος ἀπὸ τοὺς νεκρούς, μᾶς γλύτωσε ἀπὸ τὸ σφιχταγκάλιασμα τοῦ Ἅδη καὶ τῆς κολάσεως καὶ χορήγησε, προσέφερε σὲ ὅλο τὸν κόσμο τὸ μέγα ἔλεός Του.

Ἀδελφοί, ὅλες οἱ Κυριακὲς τοῦ ἔτους εἶναι ἀφιερωμένες στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Γι’ αὐτὴν ὁμιλεῖ τὸ Ἀπολυτίκιο, γι’ αὐτὴν τὸ δοξαστικὸ τῶν Αἴνων, τὴν Ἀνάσταση περιγράφουν οἱ Εὐαγγελικὲς περικοπὲς ποὺ διαβάζονται στὸν Ὄρθρο καὶ λέγονται «ἑωθινὰ Εὐαγγέλια». Τὴν ἐκ νεκρῶν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας ὑμνολογοῦμε μὲ τοὺς Αἴνους καὶ τὰ Ἐξαποστειλάρια, καὶ τὸ μήνυμα ποὺ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρο καὶ αἰώνιο «ὅτι Χριστὸς ἐγήγερται μὴ τὶς διαπιστείτω» κάθε Κυριακὴ ἐπιβεβαιώνεται. Ἔτσι μὲ τὰ ἀναστάσιμα τροπάρια δημιουργεῖται μία ἐλπιδοφόρα ἀτμόσφαιρα γιὰ τὴ ζωὴ τῆς αἰωνιότητος, ἀποκτᾶ περιεχόμενο καὶ νόημα ἡ παροῦσα ζωή, δίνεται θετικὴ ἀπάντηση στὴν ἐναγώνια ἀναζήτηση γιὰ τὴν πέραν τοῦ τάφου ζωή.

Ἀδελφοί μου, ὑμνοῦμε καὶ δοξολογοῦμε τὴν Ἀνάσταση, γιατὶ αὐτὴ θερμαίνει τὶς καρδιές μας καὶ ἀναζωογονεῖ τὴν πίστη μας. Ὑμνοῦμε καὶ δοξολογοῦμε τὸν Ἀναστάντα, γιατὶ κατήργησε «τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τουτέστιν τὸν διάβολον» (Ἑβρ. 2-15). Δοξολογοῦμε χωρὶς σταματημὸ τὸν νικητὴ τοῦ θανάτου, γιατὶ τσάκισε καὶ καταπάτησε τὸν Ἅδη, ποὺ εἶχε τὸ προνόμιο κυριαρχίας στὶς ψυχές μας. «Ὁ Ἅδης ἐπικράνθη», γιατὶ «κατηργήθη καὶ ἐνεπαίχθη καὶ ἐνεκρώθη καὶ ἐδεσμεύθη» τοῦ Ἰησοῦ ἀναστηθέντος. Ὁ θεμέλιος λίθος τῆς πίστεώς μας, τὸ κέντρο τῆς λατρείας μας εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, γιατὶ «πάλιν καὶ πολλάκις» «παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα... ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις» (Πράξ. 1-13) καὶ ἔτσι ἐξηγεῖται ὁ θρίαμβος τῆς Ἐκκλησίας τόσους αἰῶνες.

Ὅλοι θέλουμε νὰ βρεθοῦμε μπροστὰ στὸν κενὸ τάφο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ πολὺ ἐκφραστικὰ ὁ ὑμνωδὸς τὸ ἐκφράζει στὸ ἀναστάσιμο Ἐξαποστειλάριο. Ἔρχεται στὸ νοῦ μας ἡ εἰκόνα τῶν λαμπροφορεμένων ἀγγέλων, τῶν φοβισμένων Μυροφόρων καὶ θαυμάζουμε. Θέλουμε καὶ ἐμεῖς νὰ ψηλαφίσουμε τὴν Ἀνάσταση, νὰ ἀντικρύσουμε τὸν Ἀναστάντα. Μὲ ποιὸ ὅμως τρόπο ἡ πορεία μας αὐτὴ θὰ ἐπιτύχει; «Ταῖς ἀρεταῖς ἀστράψαντες». Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γευθοῦμε τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως, νὰ νοιώσουμε τὴ λαμπρότητα αὐτῆς, ἄν δὲν ἐξοπλισθοῦμε μὲ ἀρετές, μὲ ἁγνότητα καὶ καθαρότητα προθέσεων, μὲ καθαρὴ ψυχή, μὲ πίστη δυνατή, ὡπλισμένοι μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν φωτισμὸ τῆς καλωσύνης. Τότε σίγουρα θὰ δοῦμε τὸ κενὸ μνημεῖο «καὶ τὸ πραχθὲν θαυμάσαντες μείνωμεν Χριστὸν βλέψαι». Ἀμήν.

Κυριακὴ 12 Ἰουλίου 2009

Σήμερα, ἀδελφοί, ὅπως καὶ κάθε Κυριακή, ἡ ἀτμόσφαιρα ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐκκλησιαστική μας σύναξη εἶναι ἐνθουσιαστική, γιατὶ καὶ σήμερα ἀκούστηκε «τὸ φαιδρὸν της Ἀναστάσεως κήρυγμα»... «ὅτι ἐσκύλευται ὁ θάνατος», «Ἠγέρθη Χριστὸς» καὶ ὁ ἐνθουσιασμὸς καὶ ἡ χαρά μας κορυφώνονται στὴν πληροφορία ποὺ μὲ καύχηση «αἱ τοῦ Κυρίου μαθήτριαι» μᾶς δίνουν, ὅτι ἀνέστη «δωρούμενος τῷ κόσμω τὸ μέγα ἔλεος». Ὅταν οἱ μαθήτριες τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ πληροφορήθηκαν ἀπὸ τὸν ἄγγελο τὸ χαρούμενο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἀπεκήρυξαν τὴν προγονικὴ ἀπόφαση, δηλαδὴ τὴν ἀποστασία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ ἀνήγγειλαν μὲ μεγάλη εὐχαρίστηση καὶ χαρὰ στοὺς Ἀποστόλους αὐτὸ ποὺ πληροφορήθηκαν ἀπὸ τὸν ἄγγελο· ὅτι ἔχει νικηθῆ πιὰ ὁ θάνατος, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Χριστὸς καὶ Θεὸς χαρίζοντας ἔτσι σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο τὸ πλούσιο καὶ ἀπέραντο ἔλεός Του.

Ἀγαπητοί μου, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας καύχηση, εἶναι ἡ δύναμή μας, εἶναι τὸ κέντρο τῆς Κυριακάτικης Λειτουργίας, εἶναι ἡ προσδοκία τοῦ οὐρανοῦ. Μὲ τὴν παρουσία καὶ τὴν προσευχή μας στὴν Λειτουργία τῆς Κυριακῆς διατρανώνουμε καὶ ὁμολογοῦμε ὅτι ἀνήκουμε στὸν κύκλο τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου μας καὶ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἀνάστασή Του εἶναι ἀνάσταση καὶ τῆς δικῆς μας ψυχῆς καὶ τώρα καὶ πάντα. Τώρα μέν, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ διαβαίνουμε τὸ δύσκολο δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητος· πάντοτε δὲ γιὰ νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ βρεθοῦμε μαζί Του στὴν αἰωνιότητα, στὴν Ἀναστάσιμη λειτουργικὴ βασιλεία Του.

Ἀλλὰ καὶ στὸ Ἐξαποστειλάριο τῆς ἡμέρας ὁ Ἀναστημένος Χριστὸς ὡς «ζωὴ καὶ ὁδὸς» γνωρίζεται, καὶ μὲ αὐτὲς τὶς θεϊκὲς ἰδιότητες συνοδεύει τοὺς ἀποστόλους Λουκᾶ καὶ Κλεόπα στὴν πορεία τους πρὸς τὴν κωμόπολη Ἐμμαούς. Ὅταν ἔφθασαν ἐκεῖ, ἀποκαλύφθηκε σὲ αὐτοὺς τὴν ὥρα ἀκριβῶς ποὺ ἔκοβε σὲ κομμάτια καὶ τοὺς μοίραζε τὸν ἄρτο. Καὶ θυμήθηκαν οἱ Ἀπόστολοι ὅτι εἶχε πεῖ «ἐγὼ εἰμὶ ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς». Λίγο πρίν, οἱ ψυχὲς καὶ οἱ καρδιές τους εἶχαν κυριευθῆ ἀπὸ θεῖο ζῆλο, ἀπὸ ἀφοσίωση πρὸς Αὐτόν, ὅταν στὴ διαδρομὴ τοὺς ἐξηγοῦσε μὲ τὶς Ἅγιες Γραφὲς ὅσα ὑπέστη μαρτύρια καὶ τὴν σταυρικὴ θυσία Του καὶ δὲν τὸν ἀνεγνώρισαν. Ὅμως μπορεῖ νὰ μὴν Τὸν ἀνεγνώρισαν ἀμέσως οἱ δύο μαθητές τὸν Χριστό, ἡ καρδιά τους ὅμως φλεγόταν ἀπὸ θεῖο ζῆλο καὶ ἀφοσίωση γιὰ τὸν Κύριο καὶ Δάσκαλό τους. Καὶ ἔτσι ἀξιώθηκαν νὰ μείνουν ἔκπληκτοι, ἐκστατικοί, ὅταν Τὸν ἔχασαν ἀπὸ τὰ μάτια τους.

Ἀδελφοί, κάποτε ζητᾶμε νὰ ἑρμηνεύσουμε ἢ νὰ καταλάβουμε περισσότερα πράγματα ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ἢ νὰ νοιώσουμε λογικὰ τὸ μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας Του. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνη μὲ λογικὰ σχήματα καὶ μαθηματικὲς ἀντιλήψεις. Χρειάζεται θερμὸς ζῆλος, ἀποστολικὸ φρόνημα, θεῖος φόβος. Χρειάζεται νὰ δώσουμε τὴν καρδιά μας στὸν Χριστὸ καὶ ἡ ζωή μας νὰ ἐμπνέεται ἀπὸ τὴν χάρη Του. Χρειάζεται πίστη, γιὰ νὰ ἀποκαλυφθῆ καὶ σὲ μᾶς ὁ Χριστός, νὰ μᾶς ἐξηγήση τὸ Πάθος Του, νὰ μᾶς ἑρμηνεύση τὴν ἀγάπη, ποὺ εἶναι ὁ Σταυρός Του, καὶ νὰ μᾶς χαρίση τὴν Ἀνάστασή Του. Μὲ πίστη μόνο θὰ ἀξιωθοῦμε νὰ τὸν δοῦμε νὰ τεμαχίζη τὸν ἄρτο καὶ νὰ προσφέρη καὶ σὲ μᾶς τὴν μερίδα μας. Μακάρι.

Κυριακὴ 19 Ἰουλίου 2009

Τιμὴ καὶ δόξα, καύχηση καὶ ἐλπίδα εἶναι, ἀδελφοί μου, γιὰ τὸν χριστιανό, γιὰ τὸν πιστό, ὁ Ἀναστὰς Κύριος. Ἡ Ἀνάστασή Του ἀποτελεῖ νίκη τῆς δικαιοσύνης κατὰ τῆς ἀδικίας, τῆς ἀλήθειας κατὰ τοῦ ψεύδους. Στὸ πρόσωπό Του ἦλθε στὸν κόσμο ἡ τέλεια δικαιοσύνη καὶ ἡ πλήρης ἀλήθεια. Ὁ κόσμος ὅμως τῆς ἁμαρτίας δὲν μπόρεσε νὰ Τὸν δεχθῆ καὶ Τὸν παρέδωσε στὸν Σταυρό. Ἡ Δικαιοσύνη καὶ ἡ Ἀλήθεια σταυρώθηκε. Ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀλήθεια θριαμβεύει, ὅταν ὁ τάφος ἀνοίγεται καὶ ὁ Ἀναστημένος Κύριος γίνεται ὁ νικητής.

Ἐμπρὸς λοιπόν· «Τὸν συνάναρχον λόγον Λόγον Πατρὶ καὶ Πνεύματι. Τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα εἰς σωτηρίαν ἡμῶν ἀνυμνήσωμεν πιστοὶ καὶ προσκυνήσωμεν». Ἐμεῖς οἱ πιστοί, ποὺ σήμερα συνθέτουμε τὴν λειτουργικὴ καὶ λατρευτικὴ σύναξη, τὴν σύναξη τῆς Κυριακῆς, ἂς προσκυνήσουμε εὐλαβικὰ καὶ ἂς ἀνυμνήσουμε προσευχητικὰ τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, Ἐκεῖνον ποὺ ὑπάρχει προαιωνίως χωρὶς ποτὲ νὰ λάβη ἀρχή, ποὺ εἶναι ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, αὐτὸν ποὺ γεννήθηκε τέλειος ἄνθρωπος. Ἐκεῖνον ποὺ ἔλαβε σάρκα ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ἂς «ἀνυμνήσωμεν καὶ προσκυνήσωμεν» Ἐκεῖνον ποὺ «ηὐδόκησε σαρκί, ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῶ καὶ θάνατον ὑπομεῖναι». Ἀξίζει τιμῆς καὶ προσκυνημάτων Ἐκεῖνος ποὺ καταδέχθηκε, ἀπὸ μεγάλη ταπείνωση καὶ ἀγάπη γιὰ μᾶς, νὰ καρφωθῆ πάνω στὸ Σταυρὸ καὶ νὰ ὑπομείνη τὸν θάνατο καὶ ὄχι μόνο, ἀλλὰ νὰ ἀναστήση μὲ τὴν δική Του ἔνδοξη καὶ τριήμερη Ἀνάσταση καὶ ὅσους εἶχαν πεθάνει. Τί ὑπέροχος στ’ ἀλήθεια καὶ ὁ σήμερινος ἀναστάσιμος ὕμνος! Μὲ τρόπο ἀριστοτεχνικὸ μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας, τὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, καὶ συγχρόνως προβάλλει τὴν μεγάλη Μητέρα ὅλων μας, τὴν Παναγία μας, τὸ «σκεῦος ἐκλογῆς» τοῦ Θεοῦ.

Ἀδελφοί μου, ὁ Ἰησοῦς εἶναι τέλειος ἄνθρωπος καὶ Θεὸς τέλειος. Καὶ τὴν ἀπόδειξη τῆς τέλειας ἀνθρωπίνης φύσεώς Του ὁ ἱερὸς ὑμνωδός μας τὴν προβάλλει στὸ σημερινὸ Ἐξαποστειλάριο καὶ ψάλλει· «Δεικνύων ὅτι ἄνθρωπος Σῶτερ εἶ κατ’οὐσίαν βρώσεως συμμετέσχες». «Κύριε», λέει, «ἀποδεικνύοντας ὅτι εἶσαι στὴν οὐσία τέλειος ἄνθρωπος, (ἀφοῦ ἀναστήθηκες), ἔλαβες μέρος στὸ φαγητὸ ποὺ Σοῦ πρόσφεραν οἱ μαθητὲς Σου». Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του βεβαιώνει τὴν θεία φύση Του, τὴν θεότητά Του. Μὲ τὴν συμμετοχή Του στὸ φαγητὸ διαβεβαιώνει γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του. Ὄντας λοιπὸν Θεάνθρωπος, στὸ «μέσον στὰς ἐδίδασκε μετάνοιαν κηρύσσων». Ἔδωσε δηλαδὴ ἐντολὴ στοὺς Μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους Του νὰ κηρύττουν στὸν κόσμο τὴν μετάνοια. «Εὐθὺς δὲ ἀνελήφθη πρὸς τὸν οὐράνιον Πατέρα, ἐπαγγέλων πέμπειν τὸν Παράκλητον», καὶ τοῦτο γιὰ νὰ ἐνισχύση καὶ ἐνθαρρύνη τοὺς Μαθητές νὰ ὑμνοῦν, νὰ δοξάζουν καὶ νὰ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν μόνον ὑπέρθεον καὶ Θεάνθρωπον, τὸν Ἀναστάντα Ἰησοῦ.

Ἀδελφοί, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἡ ἀφετηρία τῆς νέας ζωῆς. «Ζωὴν αἰώνιον ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς καὶ αὐτὴ ἡ ζωὴ ἐν τῷ Υἱῷ Αὐτοῦ ἐστίν. Ὁ ἔχων τὸν Υἱὸν ἔχει τὴν ζωὴν (Α΄ Ἰωάν. 5-11). Δὲν μᾶς ἀρκεῖ μόνο ἡ πρόσκαιρη ζωή. Ἐπιθυμοῦμε καὶ ἐπιδιώκουμε νὰ ζήσουμε αἰώνια, εὐτυχεῖς καὶ μακάριοι. Γι’ αὐτὸ ἐν μετανοίᾳ ἂς εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Ἰησοῦν. Ἐκεῖνον ποὺ διεκήρυξε ὅτι «ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωὴ» (Ἰωάν. 11, 25). Ἀμήν.

Κυριακὴ 26 Ἰουλίου 2009

Ἀδελφοί μου, στρατιὲς ἀγγέλων ὑπηρετοῦν τὸν Νικητὴ τοῦ θανάτου καὶ Παντοκράτορα Κύριο. Καὶ τοῦτο ἀκριβῶς ἐκφράζει ὁ ἱερὸς ὑμνωδός, καὶ στὸ σημερινὸ ἀναστάσιμο Ἀπολυτίκιο ψάλλεται· «ἀγγελικαὶ δυνάμεις ἐπὶ τὸ μνῆμα Σου, καὶ οἱ φυλάσσοντες ἀπενεκρώθησαν». Τὴν στιγμή, τὴν ὥρα τῆς θριαμβευτικῆς Ἀναστάσεώς Σου, Κύριε, ἀγγελικὲς δυνάμεις ἐμφανίσθηκαν πάνω στὸ μνῆμα Σου. Οἱ δὲ στρατιῶτες τῆς κουστωδίας ποὺ φύλαγαν τὸ μνῆμα Σου ἔπεσαν κάτω σὰν νεκροί. Ἦταν ἡ δύναμή Σου ὑπεράνω τῶν δυνάμεών τους καὶ ἡ ἀστραπὴ τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεώς Σου ἐκτυφλωτική.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, βεβαιωμένοι καὶ ἐμεῖς γιὰ τὴν ζωηφόρο Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ τρέχουμε τὸ πρωὶ τῆς Κυριακῆς στὸν Ναό, γιὰ νὰ ἀκούσουμε τὰ ἀναστάσιμα μηνύματα τοῦ λυτρωμοῦ καὶ τῆς χαρᾶς, μηνύματα ποὺ κανένας ἄλλος χῶρος τοπικὰ καὶ πνευματικὰ δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς προσφέρη. Στεκόμαστε καὶ ἐμεῖς ὡς ἡ Μαρία ποὺ ζητοῦσε τὸ Ἄχραντο Σῶμα, μὲ ἔκπληξη, μὲ χαρά, μὲ πίστη, καὶ μὲ ἐλπίδα γιὰ τὴν δική μας ἀνάσταση, ποὺ μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ λυτρωτῆ δὲν εἶναι χίμαιρα ἢ οὐτοπία. «Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται... κενὴ ἡ πίστις ὑμῶν».

Ἀδελφοί, «ἐσκύλευται ὁ ᾍδης, ὁ Κύριος ὑπήντησε τῇ Παρθένῳ δωρούμενος τὴν ζωὴν» οὐδόλως ἀπὸ τὸν παμφάγο Ἅδη πειρασθείς. Οἱ στρατιῶτες ποὺ φύλαγαν τὸν τάφο ἦταν ἀνίσχυροι ἀλλὰ καὶ ἀδύναμοι νὰ δοῦν τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως, πολὺ δὲ περισσότερο νὰ τὸ ἐμποδίσουν. Τὸ ἴδιο ἀδύνατοι εἶναι καὶ ὅσοι στέκονται μὲ ἐγωιστικὴ καὶ ἐπίμονη ἄρνηση μπροστὰ στὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως. Γι’ αὐτὸ τελικὰ θὰ μείνουν στὸ τέλος νεκροί. Ὅσοι δὲν πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν μποροῦν νὰ πιστέψουν σὲ καμμία ἄλλη ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιβεβαιώνουμε ὅτι ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἀπαρχή, τὸ κέντρο καὶ ἡ κατακλεῖδα ὅλου τοῦ μυστηρίου τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Δόξα σὲ Σένα, Κύριε Ἰησοῦ, ποὺ ἀναστήθηκες πρῶτος ἀπὸ τοὺς νεκρούς.

Φίλοι ἀκροατὲς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἀνήσυχη εἶπε στοὺς δύο Μαθητὲς ὅτι ἦραν τὸν Χριστὸ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ Τὸν εἶχαν θάψει, τότε ὁ Σίμων Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ποὺ ἰδιαίτερα ἐτιμᾶτο, ἰδιαίτερα τὸν ἀγαποῦσε ὁ Χριστός, ἔτρεξαν πρὸς τὸν τάφο. Καὶ ἐκεῖ διεπίστωσαν ὅτι οἱ νεκρικοὶ ἐπίδεσμοι μὲ τοὺς ὁποίους εἶχαν τυλίξει τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ ἦταν στὴν θέση τους χωρὶς νὰ ἔχουν ἀνακατωθῆ. Καὶ πείσθηκαν πὼς δὲν πῆρε κανεὶς τὸν Χριστό, ἀλλὰ ὅτι Ἐκεῖνος ἀνεστήθη καὶ ἔμειναν ἥσυχοι καὶ δικαιώθηκαν, ὅταν ἐμφανίσθηκε μπροστά τους ἀναστημένος.

Ἐμεῖς, ἀδελφοί, ἐδῶ στὸν Ναὸ βλέπουμε ζωντανὸ τὸν Χριστὸ μὲ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ζοῦμε μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ Τὸν δοῦμε σὲ ὅλη Του τὴ δόξα μαζὶ μὲ τὴν Παναγία Μητέρα Του καὶ τοὺς Ἁγίους καὶ θὰ βροῦμε κοντά Του τὴν αἰώνια χαρὰ καὶ εὐφροσύνη. Ἡ ἀνησυχία τῆς Μαρίας καὶ τὸ τρέξιμο τῶν Μαθητῶν στὸν τάφο δίνουν τὸ μέτρο τῆς δικῆς μας ἀνησυχίας καὶ τοῦ δείκτη τοῦ δικοῦ μας δρόμου, γιὰ νὰ βρεθοῦμε στὸν κενὸ τάφο. Ἀπὸ αὐτὸ τὸν τάφο, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ Μυστήριά της θὰ ἀντλήσουμε δύναμη ἀκατανίκητη καὶ φωτισμὸ πλούσιο καὶ θὰ βροῦμε τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἠρεμία τῶν λυτρωμένων παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Γένοιτο.