ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Κηρύγματα μηνὸς Ἀπριλίου 2009
Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

5 Ἀπριλίου, Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν
Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, Ἀποστ. Ἑβρ. 9, 11-14

Ὁ Χριστός, ἀδελφοί, μᾶς ὑπόσχεται πολλὰ ἀγαθά, ὅμως αὐτὰ δὲν εἶναι τοῦ «παρόντος αἰῶνος», ἀλλὰ εἶναι ἀγαθὰ θεῖα, οὐράνια καὶ πνευματικά. Καὶ ἀκριβῶς, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχη πλάνη σὲ μᾶς ὡς πρὸς τὴν προσδοκία καὶ τὴν ἀναζήτηση τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν ἔρχεται σήμερα ὁ μακάριος Παῦλος καὶ ξεκαθαρίζει τὸ θέμα: «Ὁ Χριστός, μᾶς πληροφορεῖ, εἶναι Ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν». Δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο ὡς ταπεινὸς καὶ ἄσημος ἄνθρωπος, ἔπαθε, σταυρώθηκε, ἀναδείχθηκε αἰώνιος μεσίτης καὶ Ἀρχιερέας πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα χάριν τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων, καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ ἐξασφαλίση καὶ χορηγήση σὲ μᾶς τὰ μέλλοντα ἀγαθά, ἀγαθὰ ποὺ «ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη» (Α΄ Κορ. 2, 9)

Ἀγαθὰ ποὺ οὔτε ἀνθρώπινο μάτι τὰ εἶδε, οὔτε τὰ ἄκουσε ἀνθρώπινο αὐτί, οὔτε τὰ ἐπεθύμησε ἤ τὰ πόθησε ἀνθρώπου καρδιά. Καὶ γιὰ τοῦτο «οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. 12-4) Μᾶς προσκαλεῖ λοιπὸν ὁ Χριστὸς «ὁ Ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν» στὴν αἰώνιο ζωή, στὴν αἰώνιο δόξα καὶ χαρά, τὴν ἀτελείωτη εὐφροσύνη. Καὶ τὴν σωτηρία μας καὶ τὴν κληρονομία τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν μᾶς τὴν χαρίζει ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴν σταυρικὴ θυσία Του. Μόνο «τὸ Αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας» (Α΄ Ἰωάν. 1-7) Ἐμπρὸς λοιπὸν μὲ πίστη θερμή, μὲ βαθειὰ εὐλάβεια καὶ κυρίως μὲ μετάνοια ἂς προσέλθουμε πρὸς τὸν Αἰώνιο Ἀρχιερέα καὶ Μεσίτη, τὸν Κύριο Ἰησοῦ. Οἱ ἡμέρες ποὺ διερχόμαστε, ἡ Μεγάλη Σαρακοστή, μᾶς προτρέπει. Δέστε ἱερεῖς τὸν Ἀρχιερέα σας. Δέστε παρθένοι τὸν Νυμφίο σας. Δέστε ὀρφανοὶ τὸν Πατέρα σας. Δέστε πονεμένοι τὸν Ὁδηγὸ σας, δέστε ἀσθενεῖς τὸν Γιατρό σας, δέστε ἁμαρτωλοὶ τὸν Σωτῆρα σας.

Ἀδελφοί, σήμερα, Ε΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, γιορτάζουμε τὴν γιορτὴ τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. Ἐπιβεβαιώνεται στὸ πρόσωπό της ὅτι σὰν ἁμαρτωλὴ στράφηκε πρὸς τὸν Σωτῆρα Ἰησοῦ καὶ ὅτι καὶ στὴν περίπτωσή της «ἐθαυματούργησε τοῦ Σταυροῦ ἡ δύναμις, ἀφοῦ καὶ ἡ πρώην πόρνη ἀσκητικὸν ἀγῶνα ἠγωνίσατο» (Δοξ. Ἑσπερ. Ε΄ Ἑβδ.) καὶ ἀναδείχθηκε «ὑπόδειγμα μετανοίας», ἀφοῦ «πάντα τὰ σκιρτήματα τῆς σαρκὸς χαλινώσασα πόνοις ἀσκητικοῖς ἀπέδειξεν ἀνδρεῖον τῆς ψυχῆς της τὸ φρόνημα». Γιορτάζουμε δέ, φίλοι μου, τὴν γιορτὴ τῆς ὁσίας Μαρίας τώρα, τὴν Μεγάλη Σαρακοστή, ἐπειδὴ εἶναι μία περίοδος κατ’ ἐξοχὴν μετανοίας καὶ συντριβῆς καὶ ἐπειδὴ ἡ ὁσία Μαρία ὑπάρχει ὑπόδειγμα ἀληθινῆς καὶ ἐμπράκτου μετανοίας. Ἄφησε ὁριστικὰ τὴν ζωὴ τῆς ἁμαρτίας, τὴν ὁποία ἄρχισε ἀπὸ 12 χρόνων παιδάκι, διέκοψε κάθε δεσμὸ μὲ τὰ πρόσωπα ποὺ ἁμάρτανε, ἐγκατέλειψε τὰ κέντρα τῆς διαφθορᾶς καὶ ἐξαχρειώσεως, ἔφυγε στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη καὶ ἐκεῖ ἀφοσιώθηκε στὸν Θεὸ καὶ ἔζησε τὸν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς της μὲ δάκρυα μετανοίας καὶ στεναγμοὺς ἐνοχῆς γιὰ τὰ παλιά της ἁμαρτήματα ἀλλὰ μὲ τὴν ἐλπίδα στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν θυσία Ἐκείνου.

Ἀδελφοί μου, καὶ ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ εἴμαστε. Δὲν διαφέρουμε ἀπὸ τὴν ἑορταζόμενη Ὁσία. Δὲν θεωρῶ ἀπαραίτητο ὅμως νὰ φύγουμε στὴν ἔρημο. Πιστεύω ὅμως πὼς εἶναι ἀπαραίτητη ἡ μετάνοιά μας καὶ ἡ προσφυγή μας, ἡ καταφυγή μας στὸ πετραχήλι ἔμπειρου πνευματικοῦ. Καὶ τότε αὐτὸ ποὺ εὐχόμεθα, «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα, καὶ τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε», θὰ εἶναι μία πραγματικότητα. Γένοιτο.

12 Ἀπριλίου 2009, Κυριακὴ τῶν Βαΐων
Ἀποστ. Φιλιπ. 4, 4-9

Κυριακὴ τῶν Βαΐων σήμερα, ἀγαπητοί μου, μία ἑορτὴ μὲ διπλὸ χαρακτῆρα καὶ νόημα. Ἔχει ἰδιαίτερο μεγαλεῖο καὶ ὡραιότητα γιὰ τὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Κυρίου στὰ Ἱεροσόλυμα ἀλλὰ καὶ πένθιμο χρῶμα, γιατὶ αὐτὴ ἡ θριαμβευτικὴ εἴσοδος ὁδηγεῖ στὰ φρικτὰ Πάθη, τὸν σταυρικὸ θάνατο καὶ τὴν ταφὴ τοῦ Ἰησοῦ. Ὡστόσο χαρούμενος τόνος ἐπικρατεῖ καὶ σάλπισμα τῆς χαρᾶς ἀκούγεται παντοῦ.

«Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. Πάλιν ἐρῶ χαίρετε» μᾶς προτρέπει μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς του, ὁ θεῖος ἀπόστολος Παῦλος. Γιατὶ ἀκριβῶς τὸ κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς χριστιανικῆς ζωῆς δὲν εἶναι ἡ λύπη καὶ τὸ πένθος ἀλλὰ ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐφροσύνη. Ποιὰ ὅμως χαρά;

Ὄχι ἡ χαρὰ τῆς σάρκας καὶ τῶν ἡδονῶν, τῆς ὕλης καὶ τῆς δῆθεν ἀπόλαυσης ἀπὸ τὴν κατοχὴ ἐγκοσμίων ἀγαθῶν. Ἀλλὰ ἡ χαρὰ τῆς ψυχῆς ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ προέρχεται ἀπὸ τὴν τέλεια ἐπικοινωνία μαζί Του. Γι’ αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος δὲν λέει ἁπλᾶ «χαίρετε» ἀλλὰ λέγει «ἐν Κυρίῳ χαίρετε». Γιατὶ μόνο αὐτὴ ἡ χαρὰ εἶναι θεία, πνευματική, ἐσωτερικὴ χαρά, εἶναι παντοτινὴ καὶ αἰώνια καὶ κορυφώνεται στὸν Οὐρανό, ὅπου οἱ πιστοὶ καὶ «ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες» ζοῦν «ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ καὶ δεδοξασμένη» (Α΄ Πέτρ. 1-8)

Ὑπέροχο ἐμβατήριο παιανίζει σήμερα ὁ μακάριος Παῦλος «χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. Πάλιν ἐρῶ χαίρετε». Μὴ λυπᾶσθε καὶ μὴ πικραίνεσθε ὁτιδήποτε καὶ νὰ σᾶς συμβαίνη. Καὶ καταιγίδες τοῦ βίου νὰ ἔλθουν καὶ φτώχιες καὶ ἀρρώστιες καὶ κατατρεγμοὶ καὶ θάνατοι ἂν σᾶς ἐπισκεφθοῦν, καὶ ἀδικίες καὶ διαβολές, συκοφαντίες, ἂν σᾶς ἀγγίξουν, ἐσεῖς μὴν ἀπογοητεύεσθε καὶ μὴ μελαγχολῆτε. Ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸ πάθος Του προσφέρει χαρὰ καὶ σωτηρία. «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε».

Ἄλλη ἀφορμὴ χαρᾶς, χαρᾶς θεϊκῆς εἶναι ἡ συγχωρητικότητα, ἡ ἀνοχή, ἡ μακροθυμία, ἡ ὑποχωρητικότητα πρὸς τοὺς ἄλλους, ἰδίως αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἀδικοῦν. «Τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. Ὁ Κύριος ἐγγύς». Τί θὰ πῆ «Ὁ Κύριος ἐγγύς»; «Ἐμοὶ ἐκδίκησις, ἐγὼ ἀνταποδώσω», αὐτὸ θὰ πῆ. Καὶ ὅσο ἐμεῖς δὲν εἰρηνεύουμε, δὲν ὑποχωροῦμε, δὲν συγχωροῦμε, δὲν ἀγαθοποιοῦμε, ὅσο αὐτοδικοῦμε, στεροῦμε ἀπὸ τὸν Κύριό μας αὐτὸ ποὺ τοῦ ἀνήκει· τὴν κρίση καὶ τὴν ἀνταπόδοση, ἀφοῦ δὲν εἶναι μόνο ἀγάπη καὶ δικαιοσύνη.

Φίλοι ἀκροατὲς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὅταν δὲν ἐκδικούμαστε ἐκείνους ποὺ μᾶς ἀδικοῦν, τότε θὰ προκύψη σωτήριο ἀποτέλεσμα. «Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν» ποὺ θὰ φρουρήση «τὰς καρδίας καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», ἡ πολυπόθητη εἰρήνη θὰ πλημμυρίση τὶς καρδιές, τὶς ψυχὲς καὶ ὅλη τὴν ὕπαρξή μας. Καὶ αὐτὴ ἡ εἰρήνη γίνεται ἡ πηγὴ τῆς τέλειας, τῆς ἰσόβιας, τῆς αἰώνιας χαρᾶς τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ. Μία εἰρήνη ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀφαιρέση, νὰ τὴν κλέψη, νὰ τὴν ἀφανίση.

Καὶ κάτι ἀκόμα. Μᾶς προτρέπει νὰ λογιζώμεθα, νὰ στοχεύουμε «ὅσα ἐστίν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔσημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος». Θέλεις νὰ ἔχης εἰρήνη μὲ τὸν Θεόν, θέλεις νὰ ἔχης εἰρήνη μὲ τὸν διπλανό, θέλεις νὰ ἔχης εἰρήνη μὲ τὸν ἑαυτό σου; Τότε μόνο ὅσα εἶναι σεμνά, ὅσα ἀληθῆ, ὅσα δίκαια καὶ ἁγνὰ νὰ σκέφτεσαι καὶ νὰ ἐπιδιώκης. Γιατὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης θὰ εἶναι μαζί σου. Θέλεις ἐπίσης νὰ ἔχης χαρά, τὴν χαρὰ Ἐκείνου, τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του; Τότε προσπάθησε νὰ παραδώσης τὴν ψυχὴ καὶ τὴν καρδιὰ σου «εἰς τὸν ἐρχόμενον πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος» Κύριο καὶ ἐν μετανοίᾳ καὶ ἐξομολογήσει καὶ ἐσὺ καὶ ἐγὼ καὶ ὅλοι μας ἂς προσκυνήσουμε τὰ Πάθη καὶ τὴν Ἀνάστασή Του μὲ ψυχὲς καθαρὲς καὶ ἀρρύπωτα χείλη. Ἀμήν.

26 Ἀπριλίου 2009
Κυριακὴ τοῦ Ἀντίπασχα καὶ ἡ τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ σωτήριος ὁμολογία
Ἀποστ. Πράξ. 5, 12-20

«Προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίω πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν»

Γιατὶ ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἀληθῶς καὶ ὁ πρῶτος μικρὸς λόγος τοῦ Χριστοῦ σὲ λίγο ἔγινε τάγμα τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τὸ τάγμα ἔγινε σύνταγμα, τοῦτο δὲν ἄργησε νὰ γίνη ταξιαρχία, ἡ ταξιαρχία μεραρχία καὶ μὲ τὸ πέρασμα τῶν αἰώνων ἡ μεραρχία πολιόρκησε εἰρηνικὰ πόλεις, χῶρες καὶ ἠπείρους. Ἡ Ἐκκλησία, ἀδελφοί μου, στὰ πρῶτα βήματα ἐμοίαζε μὲ τὸν κόκκο τοῦ σιναπιοῦ, πού, ὅπως λέγει ὁ Κύριος, εἶναι «μικρότερος πάντων τῶν σπερμάτων, ὅταν δὲ αὐξηθῇ, μεῖζον πάντων τῶν λαχάνων ἐστὶ καὶ γίνεται δένδρον» (Ματθ. 13,32). Κανένας δὲν λογαρίαζε τὴν ὁμάδα τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν πρώτων χριστιανῶν ποὺ περιφρονητικὰ τὴν ἀποκαλοῦσαν «αἵρεσιν τῶν Ναζωραίων». Ὡστόσο ὅμως τὸ ὀλιγάριθμο ἐκεῖνο ποίμνιο θὰ ξεπερνοῦσε σήμερα τὸ δισεκατομμύριο. Ποιοὶ ὅμως παράγοντες βοήθησαν στὴν τόσο καταπληκτικὴ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ; Γιατὶ μὲ τέτοια ταχύτητα «προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίω πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν».

Φυσικοὶ καὶ ὑπερφυσικοὶ εἶναι οἱ παράγοντες τῆς ἐπιτυχίας. Ἀνθρώπινα καὶ θεῖα τὰ μυστικά. Ἀνθρώπινη θέληση καὶ θεία χάρη. Ἀνθρώπινα μυστικὰ τὸ κήρυγμα, τὸ θάρρος, ἡ ἁγιότητα τοῦ βίου. Ἐνῶ ὑπερφυσικὰ τὰ θαύματα καὶ ἡ θεία χάρη. Οἱ ἀγράμματοι ἐκεῖνοι Γαλιλαῖοι μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνονται ἀτρόμητοι κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ὁμολογητὲς τῆς πίστεως. Χωρὶς νὰ φοιτήσουν σὲ ρητορικὲς σχολές, γνωρίζουν ἄριστα τὴ ρητορικὴ τέχνη καὶ μιλοῦν πρὸς τὸν λαὸ μὲ τόση ἐσωτερικὴ δύναμη, ὥστε πολλοὶ «κατανύσσονται τῇ καρδίᾳ». Ἀφυπνίζονται, μετανοοῦν, πιστεύουν, γίνονται νέοι ἄνθρωποι. Οἱ σταυρωτὲς τοῦ Ἰησοῦ τὸν ὁμολογοῦν Θεό τους. Οἱ ἄπιστοι πιστεύουν. Οἱ ἄσωτοι γίνονται ἅγιοι. Οἱ πλανεμένοι γυρνοῦν στὸν Καλὸ Ποιμένα. Οἱ κακοὶ γίνονται καλοί, οἱ καλοὶ καλλίτεροι. Μὲ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων μία νέα κοινωνία, «κοινωνία ἁγίων», οἰκοδομεῖται. Τὸ πρῶτο κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Πέτρου τὸ παρηκολούθησαν «... καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον τε καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοί τε καὶ πρσήλυτοι, Κρῆτες καὶ Ἄραβες» (Πράξ. 2, 8-10) ὅλοι αὐτοί, τρεῖς χιλιάδες, «ἀσμένως ἀποδεξάμανοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν».

Ὅμως, φίλοι μου, πλάι στὸ κήρυγμα ποὺ συνεχίζεται εἴκοσι αἰῶνες τώρα, ὑπῆρχε τὸ ὑπέροχο παράδειγμα μίας ἁγίας ζωῆς. Κάθε χριστιανὸς ἦταν «φῶς, ὡς πόλις ἐπάνω ὅρους κειμένη». Ἦταν «ἅλας τῆς γῆς». Ἦταν καὶ ἕνα ζωντανὸ εὐαγγέλιο ποὺ μιλοῦσε στοὺς εἰδωλολάτρες μὲ τὸν πιὸ ἡρωϊκὸ καὶ δυναμικὸ τρόπο. Στὴν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ τὸ ἅγιο παράδειγμα ἦταν ἡ πιὸ ἀποτελεσματικὴ ἱεραποστολή. Γι’ αὐτὸ ὁ θεῖος ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει καὶ συνιστᾶ στοὺς χριστιανοὺς «Ἀξίως τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ πολιτεύεσθαι». Ἀδελφοί μου, ὅταν οἱ χριστιανοὶ ἐφαρμόζουν τὸ Εὐαγγέλιο, οἱ ἄμβωνες μποροῦν νὰ σιωποῦν. Μὲ τὸ παράδειγμα γίνονται τὰ πιὸ εὔγλωτα καὶ δυναμικὰ κηρύγματα.

Ἡ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου ἦταν καὶ θὰ μείνη μία συνεχὴς κίνηση καὶ δράση, μία διαρκὴς πάλη καὶ ἀγώνας. Μία ἐπανάσταση τοῦ πνεύματος. Οἱ χριστιανοί, ταπεινοὶ καὶ ἀνεξίκακοι, καρτερικοὶ καὶ πρᾶοι, θαρραλέοι ἀλλὰ καὶ ἀδιάλλακτοι στὶς ἀρχές τους, δὲν ὑποχωροῦν στὶς ἀπειλές. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ τοὺς κάνει ἀτρόμητους καὶ γενναίους. Ἀλλὰ τί μπορεῖ νὰ σταθῆ ἐμπόδιο στὸν δρόμο μας; «Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;»

Ἀδελφοί μου, ἡ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου ὀφείλεται καὶ σὲ ὑπερφυσικοὺς παράγοντες καὶ θαυμάσια· «σημεῖα καὶ τέρατα» τὰ ὀνομάζει ἡ Γραφή. Σημεῖα καὶ τέρατα ποὺ ἀναγκάζουν τὸν Πέτρο, ὅταν ὁ λαὸς παρατηροῦσε τοὺς Ἀποστόλους σὰν κάτι θεῖο νὰ ἔκρυβαν στὴν καρδιά τους, νὰ λέγη: «Τί θαυμάζετε ἐπὶ τούτῳ, ἢ ἡμῖν τί ἀτενίζετε ὡς ἴδιᾳ δυνάμει ἢ εὐσεβείᾳ, πεποιηκόσι τοῦ περιπατεῖν αὐτόν» (Πράξ. 3-12). Δὲν εἴμαστε ἐμεῖς οἱ αἴτιοι τῆς θεραπείας ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς ποὺ προεῖπε ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο θὰ κηρυχθῆ «πάσῃ τῇ κτίσει». Ἐκεῖνος ποὺ διεκήρυξε ὅτι «πρὸς κέντρα λακτίζουν» καὶ «εἰς ἀέρα δέρουν» οἱ ἐχθροὶ καὶ οἱ χριστιανομάχοι ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἡ πορεία τῆς θρησκείας τοῦ Ἰησοῦ θὰ εἶναι πάντα γεμάτη ἀπὸ θριάμβους παρὰ τὴν ἀσυνέπεια τῶν χριστιανῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, γιατὶ «Χριστὸς Ἀνέστη», γιατὶ «ὄντως ἠγέρθη ὁ Κύριος»!