Κηρύγματα μηνός Ἰουλίου 2008

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 2008

Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

6 Ἰουλίου, Κυριακὴ Γ΄ Ματθαίου,
Ἀπόστολος: Ρωμ.5, 1-11

«Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου», δηλ. «ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔχει ξεχυθεῖ μέσα στὶς καρδιές μας διὰ μέσου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ μᾶς δόθηκε.

Ποιὸς ἀλήθεια, ἀδελφοί, δὲν συγκινεῖται μπροστὰ στὴν ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ; Ποιὸς ἆραγε μπροστὰ στὴν μεγάλη τοῦ Πατέρα συγκατάβαση δὲν ἐκ-πλήσσεται; Ὀνομάζει παιδιά Του ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀχρείους, τοὺς τιποτέ-νιους καὶ ἀναξίους, τὰ σκουλήκια τῆς γῆς· τιμᾶ κι ἀγαπᾶ ἀκόμα κι αὐτοὺς ποὺ δὲν Τὸν τιμοῦν οὔτε Τὸν ἀγαποῦν. Δέχεται ἐκείνους ποὺ Τὸν διώχνουν· ἀγκαλιάζει ἐκείνους ποὺ Τὸν ἀποστρέφονται· γιατί;

Γιατὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ διακηρύσσεται στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας· «Πι-στεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα», δημιουργὸ καὶ ποιητὴ ὁρατῶν καὶ ἀοράτων. Καὶ ὡς δημιουργός μας εἶναι Πατέρας μας καὶ ἐμεῖς παιδία Του· «Αὐτοῦ ἐσμὲν ποίημα» (Ἐφεσ. 2΄ 10). Αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν ἀλήθεια τονίζει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν γράφη: «Πάντες υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».

Ὁ δὲ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Θεὸς Πατέρας «ἔδωκεν ἡμῖν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι» (Ἰωάν.1-12) καὶ πάλιν: «Ἴδετε ποταπὴν ἀγάπην δέδωκεν ἡμῖν ὁ πατὴρ ἵνα τέκνα Θεοῦ κληθῶμεν». (Α´ Ἰωάν.3-1)

Ὁ Θεός μας, ἀδελφοί μου, εἶναι Πατέρας· μοναδικὸς Πατέρας· πάντοτε Πατέρας· Πατέρας, καὶ ὅταν θρηνοῦμε καὶ ὅταν τραγουδᾶμε ἀμέριμνοι. Πατέρας, καὶ ὅταν εὐτυχοῦμε καὶ ὅταν δυστυχοῦμε· Πατέρας, καὶ ὅταν εἴμαστε γεροὶ στὴν ὑγεία καὶ ὅταν ἀρρωσταίνουμε·

Πατέρας, καὶ ὅταν τηροῦμε τὸ ἅγιο θέλημά Του, ἀλλὰ καὶ τότε ποὺ ἁμαρτάνουμε· δὲν εἶναι Πατέρας μόνο γιὰ τοὺς δικαίους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς· μὲ τὴν πατρικὴ στοργή Του τὰ ἀγκαλιάζει ὅλα· μὲ τὴν προστασία Του ὅλα τὰ σκεπάζει.

Ἂν θυμηθοῦμε στὴν παραβολὴ τοῦ «Ἀσώτου» τὴν συμπεριφορὰ τοῦ νέου ὅπου μὲ θράσος καὶ ἀναίδεια ζητεῖ τὸ μερίδιό του ἀπὸ τὴν πατρικὴ περιουσία· πληγώνει τὴν πατρικὴ καρδιά, προσβάλλει τὴν οἰκογενειακὴ τιμὴ καί, ἂν θυμηθοῦμε ἐπίσης τὴ θερμὴ καὶ συγκινητικὴ συμπεριφορὰ τοῦ πατέρα του, ὅταν γύρισε, τότε μόνο προσεγγίζουμε σωστὰ τὸν «Πατέρα τὸν Παντοκράτορα» καὶ νοιώθουμε τὴν στοργή Του τὴν πατρική.

Κάποτε, ἀδελφοί, ὁ Θεὸς Πατέρας πλένει, νίβει τὰ μάτια μας μὲ δάκρυα· ἀφήνει κάποιο μαχαίρι νὰ τρυπήσει τὴν καρδιά μας, ἀλλὰ καὶ τότε παραμένει Πατέρας· «Εἰ παιδείαν ὑπομένετε ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ Θεὸς» (Ἑβρ.12-7). Σ᾿ αὐτούς ποὺ παιδαγωγοῦνται μὲ τὶς δοκιμασίες ὁ Θεὸς συμπεριφέρεται σὰν σὲ παιδιά Του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅποιος θελήσει νὰ νοιώση τὴν ἀγάπη τοῦ Πατέρα δὲν γκρινιάζει, δὲν παραπονεῖται· δὲν γίνεται παράξενος καὶ μεμψίμοιρος, κακόμοιρος καὶ μικρόψυχος. Καὶ τότε, ἀγαπητοί μου, ὁ Θεὸς σὰν Πατέρας στοργικὸς ποὺ ἀγαπᾶ, γιατὶ εἶναι πατέρας, καὶ εἶναι πατέρας, γιατὶ ἀγαπᾶ, παρηγορεῖ στὶς στιγμὲς τοῦ πόνου καὶ τῆς θλίψεως καὶ τονώνει τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ, ἐμψυχώνει τὶς ὧρες τῆς ἀβεβαιότητος καὶ τῶν κλονισμῶν, κρατύνει τὴν ἐλπίδα «ἐπὶ τὸν ἰσχυρὸν βραχίονα», μᾶς μεταμορφώνει σὲ θαρρετοὺς καὶ ἀνδρείους καὶ κυρίως κανένα δὲν καταισχύνει, γιατὶ «ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατέρα ἔχει χυθῆ μὲ ἀφθονία στὶς καρδιές μας διὰ μέσου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ μᾶς ἔχει δοθῆ».

Ἀδελφοί· μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐλπίζων ἐπὶ τὸν Θεὸ Πατέρα.

13 Ἰουλίου, Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων
τῆς ἐν Χαλκηδόνι Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ( 451 μ.Χ.)
Ἀπόστολος: Τίτον 3, 8-15
«Πιστὸς ὁ λόγος καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι,
ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες Θεῷ.
Ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις».

Εἶναι «ἀξιόπιστος ὁ λόγος καὶ θέλω νὰ δίδης ἀκλόνητο μαρτυρία περὶ τούτων, ὥστε νὰ φροντίζουν νὰ πρωτοστατοῦν σὲ καλὰ ἔργα ὅσοι ἔχουν πιστέψει στὸ Θεό. Γιατὶ αὐτὰ εἶναι καλὰ καὶ ὠφέλιμα στοὺς ἀνθρώπους».

Κάθε φορά, ἀγαπητοὶ ἀκροατές, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων, στὶς ἐκκλησίες μας διαβάζεται ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν ἅγιο Τίτο, ὅπου γίνεται λόγος περὶ τῶν καλῶν ἔργων ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Σωτῆρα Χριστὸ καὶ τὰ ὁποῖα ὀφείλουν νὰ ἐκτελοῦν «πάντες οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ». Σ᾿ αὐτὴ τὴν περικοπὴ ἡ δογματικὴ θεμελίωση τῶν ὁδηγιῶν τοῦ Παύλου γιὰ τὴν κοινωνικὴ συμπεριφορὰ κατακλείεται μὲ τὴν προοπτικὴ τῶν καλῶν ἔργων.

Ἔτσι ἡ πράξη καὶ τὸ δόγμα ἐμφανίζονται ν᾿ ἀποτελοῦν ἀδιάσπαστη ἑνότητα. Ἡ πράξη εἶναι θεμελιωμένη στὸ δόγμα καὶ τοῦτο καταλήγει στὴν πράξη. Καὶ δὲν σωθήκαμε «ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ὧν ἐποιήσαμεν ἡμεῖς», τὰ καλὰ ὅμως ἔργα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ ὅσους πιστεύουν στὸν Θεό. Τονίζεται, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τὸν πρῶτο μετὰ τὸν Ἕνα, τὸν Παῦλο, ὁ ἀδιάσπαστος σύνδεσμος θεωρίας καὶ πράξεως. Τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καταλήγει «εἰς τὰ καλὰ ἔργα», ποὺ εἶναι καρπὸς τοῦ δόγματος.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὴν περικοπὴ προσδιορίζει ἀναλυτικὰ τὰ καλὰ ἔργα ὡς τὰ ἔργα εὐσπλαγχνίας καὶ ἀγαθοποιΐας, δηλαδὴ «ἀδικουμένοις βοηθεῖν μὴ χρήμασι μόνον ἀλλὰ καὶ προστασίαις· καὶ χήραις ἐπαμύνειν καὶ ὀρφανοῖς καὶ πάντας τοὺς κακῶς πάσχοντας ἐν ἀσφαλείᾳ καθιστᾶν». Καὶ συνδυάζων «τὸ προΐστασθαι» μετὰ τοῦ «ἵνα φροντίζωσι» προτρέπει: «Μὴ περιμένωσι τοὺς δεομένους ἐλθεῖν πρὸς αὐτοὺς ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ περιεργάζωνται τοὺς δεομένους τῆς αὐτῶν βοηθείας».

Τὰ καλὰ ἔργα, ἀδελφοί, εἶναι καρπὸς τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ἀπὸ αὐτὴν πηγάζουν καὶ σ᾿ αὐτὴν στηρίζονται. Χωρὶς αὐτὰ ἡ πίστη εἶναι νεκρά: «Ἡ πίστις ἐπὶ μὴ ἔχῃ ἔργα νεκρά ἐστι καθ᾿ ἑαυτὴν … δεῖξόν μου τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου». (Ἰακώβ. 2 - 17,20). Μὲ τὰ καλὰ ἔργα ἀποδεικνύεται ἡ πίστη στὸν Σωτῆρα Χριστό. Τὴν ἀξία τῶν καλῶν ἔργων ἐδίδαξε ὁ Κύριος μὲ τὶς παραβολὲς τῆς ἀκάρπου συκῆς, τῶν μυρίων ταλάντων κ.λπ. Ὁ ἴδιος δὲ ὑπῆρξε πρότυπο ἐργάτου καλῶν ἔργων «Ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι». (Ἰωάν.9,4). Τὰ καλὰ ἔργα εἶναι ἐκδήλωση ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον, δηλ. ἡ ἐλεημοσύνη, φιλοπτωχία καὶ κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη -ὄχι μόνο-, ἀλλὰ καὶ «ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίσθεσθε … ταῦτα πράσσετε».(Φιλιπ.4-8,9). Ἀμήν.

20 Ἰουλίου, Κυριακὴ Ε´ Ματθαίου,
Προφήτου Ἠλιοὺ τοῦ Θεσβίτου
Ἀπόστολος: Ἰακώβ. 5,10-20

Ἑορτάζει σήμερα, ἀγαπητοί μου, «ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος τῶν προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος πρόδρομος τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος». Τὸ ὄνομά του ἑρμηνεύεται Θεὸς Κύριος ἢ Θεὸς ἰσχυρός. Ὁ προφήτης Ἠλίας «ἦν ἄνθρωπος ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν», ἀλλὰ διακρινόταν γιὰ τὸν ζῆλο του ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ζῆλο ποὺ ἔμοιαζε μὲ «τὸ πῦρ», γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος του, ἡ διδασκαλία του καὶ ὁ ἔλεγχός του ἀποτελοῦσε «λαμπάδα καιομένη» καὶ ἐπιτυχῶς ὀνομάσθηκε «ζηλωτής». Δὲν ἔμενε συνήθως στὶς πόλεις ὅπου βασίλευε ἡ ἀσέβεια, τὸ κακὸ καὶ ἡ ἁμαρτία, ἀλλὰ ἀποσυρόταν στὶς κοιλάδες καὶ τὰ βουνά, στὶς χαραμάδες καὶ στὶς ἀκροποταμιές. Ἐδῶ ἡ ἁγία παρουσία τοῦ Θεοῦ γίνεται περισσότερο αἰσθητὴ καὶ ζωντανὴ καὶ ἡ προσευχὴ ἐκτενὴς καὶ θερμή. Ἐδῶ μόνος, κατάμονος, ὕψωνε τὸν νοῦ καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὰ χέρια του νὰ προσευχηθῆ καὶ προσευχόμενος νὰ δοξάζη τὸν μόνον ἅγιο καὶ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενο ἀληθινὸ Θεό. «Ζηλῶν ἐζήλωσα Κυρίῳ Παντοκράτορι». Ἤθελε ἀπὸ ὅλους νὰ λατρεύεται ὁ Θεός, νὰ δοξάζεται τὸ ἅγιο Ὄνομά Του, νὰ ἐκτελῆται τὸ Θεῖο θέλημά Του. Ἐδίδασκε τὴν ἀληθινὴ εὐσέβεια καὶ πίστη, ἐκήρρυτε τὴν μετάνοια, ἔλεγχε ἄρχοντες, βασιλιὰ καὶ βασίλισσα, γιατὶ ἐγκατέλειψαν «τὸν ζῶντα καὶ ἀληθινὸν Θεὸν» καὶ «ἠκολούθησαν ὀπίσω εἰδώλων». Ἔλεγχε γιατὶ ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἐγκατέλειψε τὸ Θεὸ τῶν πατέρων του, τὴν δικαιοσύνη, τὴν εὐσέβεια, τὴν πίστη.

Αὐτὸς ἀκριβῶς, ἀδελφοί μου, ὁ ζῆλος, αὐτὴ ἡ ἁγιότητα, αὐτὴ ἡ τόσο θερμὴ καὶ ζῶσα πίστη, δὲν ἔμεινε ἄνευ ἀμοιβῆς καὶ θείων χαρισμάτων. Ὁ Θεὸς ἔδωσε στὸν προφήτη μας τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Καὶ τὰ θαύματα τοῦ προφήτη πολλὰ καὶ μεγάλα· κυρίως τὸ κλείσιμο καὶ τὸ ἄνοιγμα τῶν οὐρανῶν· «Προσευχὴ προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ. Καὶ πάλιν προσηύξατο καὶ ὁ οὐρανὸς ὑετὸν ἔδωκε καὶ ἡ γῆ ἐβλάστησε ( Ἰ 5-17-18).

Γιὰ νὰ ἐλέγξη ὁ προφήτης Ἠλίας τὴν ἀσέβεια τῶν «υἱῶν Ἰσραὴλ» καὶ γιὰ νὰ φανερώση ὅτι μόνος ἀληθινὸς Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος τὸν ὁποῖο κηρύττει, ἔκλεισε τὸν οὐρανὸ καὶ δὲν ἔβρεξε γιὰ τρισήμισυ χρόνια, μὲ ὄλες τὶς συνέπειες καὶ μετά, πάλι μὲ τὴν προσευχή του, ἔδωσε ὁ οὐρανὸς ὑετὸν=βροχή. Ἀλλ᾿ οἱ ἀσεβεῖς καὶ παράνομοι βασιλεῖς Ἀχαὰβ καὶ Ἰεζάβελ «οὐκ ἠβουλήθησαν συνιέναι». Ἀλλὰ καὶ φωτιὰ κατέβασε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ὁ πύρινος καὶ ζηλωτὴς προφήτης μας καὶ κατέκαψε τὸ θυσιαστήριο καὶ τὰ σφάγια τῶν ἱερέων τοῦ Βάαλ.

Ἀδελφοί μου, ὁ προφήτης Ἠλίας ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, μὲ ζῆλο Θεοῦ· μὲ ἀγάπη Θεοῦ, ὡπλισμένος μὲ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς.Ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό, ὁ φλογερὸς καὶ ἅγιος ζῆλος, ἡ θερμὴ δέηση καὶ προσευχὴ κάνουν θαύματα· θαυματουργεῖ ἡ πίστη καὶ ἡ θερμὴ προσευχὴ καὶ ἔτσι δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ.

Ἐμεῖς προφῆτες δὲν πρόκειται νὰ γίνουμε· μποροῦμε ὅμως νὰ γίνουμε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ· ν᾿ ἀναπτύξουμε ζῆλο «κατ᾿ ἐπίγνωση» ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Νὰ προσευχώμεθα συνεχῶς, ὥστε νὰ ἐπικρατήση στὴ γῆ τὸ ἅγιο θέλημά Του καὶ νὰ ἐξαλειφθῆ κάθε ἀνομία ἀπὸ γῆς· νὰ βρέξη ὁ οὐρανὸς χάριτες καὶ εὐλογίες, δηλ. τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου καὶ τὸν ἐπανευαγγελισμὸ τῶν ἀνθρώπων·

Χριστιανοί, ὁ προφήτης Ἠλίας ὑπῆρξε ὁ κατ᾿ ἐξοχὴν δραστήριος· ὁ ἰσχυρός, μία ψυχὴ φλογερή, μία καρδιὰ τολμηρή, ἕνα στιβαρὸ χέρι, ἕνα στόμα ἐλεύθερο, ἕνας ἄξιος ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ. Ἂς τὸν μιμηθοῦμε.

27 Ἰουλίου, Κυριακὴ ΣΤ΄ Ματθαίου
Παντελεήμονος μεγαλομάρτυρος καὶ ἰαματικοῦ
Ἀπόστολος: Β΄Τιμόθ. 2,1-10

Συστάσεις, συμβουλές, παραγγελίες καὶ ὁδηγίες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, δίνει ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στὴν Ἀποστολικὴ περικοπὴ πρὸς τὸν Τιμόθεον, ἐπειδὴ καὶ νέος στὴν ἡλικία ἦταν καὶ σπουδαῖο ἀξίωμα εἶχε στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ πολλοὺς κινδύνους διέτρεχε. Τοῦ γράφει λοιπὸν καὶ τοῦ παραγγέλλει: «Ἐσὺ λοιπὸν παιδί μου, νὰ παίρνης ἐσωτερικὴ δύναμη μὲ τὴ χάρη ποὺ ἔχουμε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Καὶ ὅσα ἄκουσες ἀπὸ μένα μπροστὰ σὲ πολλοὺς μάρτυρες, αὐτὰ νὰ τὰ ἐμπιστευθῆς, παράδωσέ τα σὲ πιστοὺς ἀνθρώπους ποὺ θὰ φανοῦν ἄξιοι νὰ διδάξουν κι ἄλλους· ἐσὺ λοιπὸν κακοπάθησε σὰν καλὸς τοῦ Χριστοῦ στρατιώτης».

Τρεῖς παραγγελίες, τρεῖς θεοδίδακτες συστάσεις ἀπευθύνει ὁ Παῦλος πρὸς τὸν Τιμόθεο. Ἡ πρώτη εἶναι νὰ ἀντλῆ δυνάμεις καὶ μὲ τὴν προσευχὴ νὰ ἑλκύη τὴ θεία ἐνίσχυση στὸ ἔργο του· «Ἐνδυναμοῦ ἐν χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ἡ δεύτερη: τὶς μεγάλες ἀλήθειες τῆς πίστεως, τὰ θεῖα καὶ σωτήρια διδάγματα ποὺ ἄκουσε καὶ παρέλαβε ἀπὸ τὸν διδάσκαλό του τὸν Παῦλο νὰ τὰ ἐμπιστευτῆ σὲ πιστοὺς καὶ ἱκανοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ μπορέσουν νὰ κρατήσουν τὴν πίστη ἀνόθευτη-ὄχι μόνο-, ἀλλὰ τὶς ἀλήθειες τῆς πίστεως θὰ τὶς διδάξουν καὶ σὲ ἄλλους. Καὶ ἡ τρίτη παραγγελία καὶ ὑπόδειξη εἶναι νὰ ἔχη ἀγωνιστικὴ διάθεση καὶ πρόθεση καὶ νὰ κακοπαθήση ἀκόμη γιὰ τὸν Χριστὸ σὰν καλὸς καὶ φιλότιμος στρατιώτης ποὺ προσέχει νὰ ἀθλῆται καὶ ν᾿ ἀγωνίζεται μὲ πίστη, μὲ σταθερότητα, μὲ ταπείνωση, μὲ ὑπομονή, γιατὶ «οὐ στεφανοῦταί τις ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ».

Ἀδελφοί μου· μὲ αὐτές τις προϋποθέσεις καὶ ὑποδείξεις τοῦ Παύλου ἐργάσθηκε καὶ ἀγωνίσθηκε καὶ ἤθλησε καὶ ὁ ἅγιος ποὺ σήμερα γιορτάζουμε, ὁ ἅγιος ἰαματικὸς Παντελεήμων· ὁ μεγαλομάρτυς, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπὸ τὴν Νικομήδεια τῆς Μ. Ἀσίας. Ὁ πατέρας του ἦτο εἰδωλολάτρης, ἐνῶ ἡ μάνα του ἦταν χριστιανὴ μὲ θερμὴ πίστη στὸν Χριστὸ καὶ βαθειὰ εὐσέβεια. Αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν πίστη καὶ εὐσέβεια πέτυχε νὰ φυτέψη στὸν γιό της, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἐνηλικιώθηκε, σπούδασε τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη καὶ μὲ τὴ βοήθεια τῆς ἐπιστήμης, ὡς ἰατρός, καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὡς πιστὸς χριστιανὸς ἁγιασμένος καὶ εὐλαβής, θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς.

Παντολέων ὀνομαζόταν πρὶν βαπτισθῆ ἢ μᾶλλον πρὶν παρουσιάση τὴ μεγάλη ἱεραποστολικὴ καὶ φιλανθρωπικὴ δράση του. Μόλις βαπτίσθηκε καὶ κλήθηκε Παντελεήμων, δικαίωσε τὸ ὄνομά του, προσφέροντας εὐεργετικὸ καὶ φιλάνθρωπο ἔργο ὡς ἰατρὸς καὶ χριστιανὸς στοὺς συνανθρώπους του. Θεράπευε τὰ σώματα ἀπὸ ἀρρώστιες φοβερὲς καὶ ἀνίατες, ἀλλὰ δὲν παρέλειπε νὰ ἐπιμελῆται καὶ τὶς ψυχὲς.

Ἔδειχνε πρὸς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς πάσχοντες πολλὴ εὐσπλαγχνία, ἀγάπη καὶ στοργὴ καὶ πολὺ ἔλεος ἐκδήλωνε πρὸς αὐτοὺς· καὶ ὅλα αὐτὰ χωρὶς ἀμοιβή, χωρὶς «ἀργύρια». Ἀναγνωρίσθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς ἀθληφόρος «ἀθληφόρε ἅγιε καὶ ἰαματικὲ Παντελεῆμον» ψάλλουμε. Ἄθλησε νομίμως καὶ στεφανώθηκε· αὐτῆς τῆς τιμῆς ἀπολαμβάνουν ὅσοι ἐπιθυμοῦν «ἵνα τῷ στρατολογήσαντι» ἀρέσουν.

Μὲ μαρτυρικὸ τρόπο, μὲ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ κατόπιν μὲ ἀποκεφαλισμὸ ποὺ διέταξε ὁ φοβερὸς διώκτης τῶν χριστιανῶν Διοκλητιανὸς στερήθηκαν οἱ σύγχρονοι τοῦ ἁγίου ἄνθρωποι καὶ ἀσθενεῖς τὸν ἰαματικὸ καὶ ἰατρὸ Παντελεήμονα καὶ κέρδος γιὰ τὸν οὐρανὸ ἢ μᾶλλον γιὰ τὸν ἴδιο ὑπῆρξε ἡ ἐκδημία του.

Ἀδελφοί μου· τιμῶντες τὸν ἅγιον, τὸ φιλάνθρωπον αὐτοῦ μιμησώμεθα. Ἀμήν.