en ru

Aφιέρωμα στην μνήμη των θυμάτων της πυρκαγιάς
(της Σοφίας Σπυράτου*)

mati 2018Κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα έκδοσης του περιοδικού, έχω ήδη σκεφτεί το θέμα το οποίο θα αναπτύξω.  Έτσι λοιπόν και τούτη τη φορά  ξεκίνησα να γράφω αυτό που είχα επιλέξει, ώσπου ξημέρωσε η 23η Ιουλίου, η  μέρα που έμελλε να στιγματίσει για πάντα την χώρα μας και να μείνει βαθιά χαραγμένη στην μνήμη μας, ως η πιο τραγική των τελευταίων 60 χρόνων στην Ελλάδα. Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν στο ανατολικό κομμάτι της Αττικής με τις όμορφες παραθαλάσσιες περιοχές, μισή μόλις ώρα από το κέντρο της Αθήνας , ξέσπασε μία τεράστια πυρκαγιά και σε ελάχιστο χρόνο χάθηκαν δάση, περιουσίες,  κατοικίδια, άγρια ζώα  και το τραγικότερο όλων, δεκάδες άνθρωποι.

Στο άκουσμα αυτής της τραγικής είδησης πάγωσα. Παρακολουθούσα βουβή τις ειδήσεις στην τηλεόραση που έφταναν ταχύτατα, καθώς και τις απίστευτες εικόνες που ξετυλίγονταν μπροστά μου . Δυστυχώς, ώρα με την ώρα,  ο αριθμός των νεκρών ολοένα και ανέβαινε. Προσπάθησα πολύ να συνεχίσω να γράφω το κείμενο που είχα ήδη ξεκινήσει, όμως ειλικρινά μου ήταν αδύνατο να συγκεντρωθώ.  Κάποιες στιγμές τα μάτια μου βούρκωναν και ο ειρμός της σκέψης μου χανόταν, καθώς το μυαλό μου τριγύριζε συνεχώς σε αυτή την τραγωδία . Πήρα λοιπόν την απόφαση να σταματήσω το άρθρο που είχα ήδη αρχίσει και να γράψω λίγα λόγια για αυτό το τραγικό συμβάν, σαν φόρος τιμής σε όλες αυτές τις ψυχές που έφυγαν τόσο άδικα από κοντά μας.

Ένα απόγευμα και μία νύχτα ήταν αρκετά για να μετατραπεί μία πανέμορφη περιοχή σε κρανίου τόπο και να αφανιστούν τόσες ανθρώπινες ζωές. Η πύρινη λαίλαπα εξαπλώθηκε ταχύτατα και σε λίγη ώρα βρέθηκε μέσα στην κατοικημένη περιοχή, παρασύροντας  και κατακαίγοντας κάθε τι που έβρισκε στο πέρασμά της. Σκηνές τρόμου, αγωνίας, πανικού και αλλοφροσύνης διαδραματίζονταν κάθε λεπτό. Η νύχτα κόλασης έδωσε την θέση της σε μία μαύρη θλιβερή μέρα που το πρώτο φως της  αποκάλυψε το μέγεθος της καταστροφής.

Όσοι κατάφεραν και σώθηκαν από αυτή την κόλαση, περιέγραφαν  με δάκρυα στα μάτια και τρεμάμενη φωνή, τις τραγικές στιγμές που βίωσαν, δοξάζοντας  τον Θεό που τους χάρισε την ζωή. Ήρθαν αντιμέτωποι με τον θάνατο και κάνουν λόγο για μεγάλο θαύμα,  γιατί βγήκαν ζωντανοί από την πύρινη κόλαση. Ιστορίες ανθρώπων που πραγματικά συγκλονίζουν. Σε μία νύχτα έχασαν τα πάντα. Περιουσίες που δημιουργήθηκαν από κόπους και στερήσεις μιας ολάκερης ζωής, μα πάνω από όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Δεκάδες οι αγνοούμενοι . Αναζητούσαν εναγωνίως μανάδες, πατεράδες, παιδιά, συγγενείς, φίλους και περίμεναν ένα φως ελπίδας, αλλά μάταια, τα δυσάρεστα νέα έφταναν γρήγορα και ο κατάλογος των νεκρών δεν είχε τέλος. Πρόσωπα βουβά και ανέκφραστα, χείλη σφιγμένα από τον πόνο, μάτια δακρυσμένα γεμάτα θλίψη και οδύνη.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την ασύλληπτη αυτή τραγωδία. Εφιάλτης βγαλμένος από το χειρότερο κινηματογραφικό σενάριο.  Εικόνες αποκάλυψης. Σπίτια παραδομένα στην μανία της φωτιάς, δένδρα και ζώα καμένα , αυτοκίνητα κατεστραμμένα, άνθρωποι απανθρακωμένοι. Όλεθρος και καταστροφή παντού. Εικόνες ατέλειωτης φρίκης που δεν τις χωράει ο ανθρώπινος νους. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν.  Άνθρωποι που μέχρι χθες χαιρόντουσαν τις καλοκαιρινές τους διακοπές, παιδάκια που χαρούμενα απολάμβαναν την θάλασσα και το παιχνίδι, νέοι που διασκέδαζαν ανέμελοι, ηλικιωμένοι που περίμεναν τα παιδιά και τα εγγόνια τους για να περάσουν μαζί το καλοκαίρι, σήμερα δεν υπάρχουν, χάθηκαν για πάντα.

mati 2 2018Τι να πει κανείς για αυτή την τραγωδία; Πώς να συλλάβει το ανθρώπινο μυαλό τον μαρτυρικό και φρικτό θάνατο όσων χάθηκαν και πώς να φανταστεί τις ατέλειωτες δραματικές στιγμές που βίωσαν οι διασωθέντες;  Πώς να παρηγορήσεις τους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους; Τι λόγια να πεις στην μάνα που δεν θα ξαναδεί ποτέ το αγγελούδι της; Πώς να απαλύνεις την ψυχή του παππού που έχασε παιδιά και εγγόνια; Η απάντηση είναι μία. ΣΙΩΠΗ! Καμία λέξη, καμία κουβέντα, απλά σιωπή. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ακουμπήσουμε με την αγάπη μας την ψυχή του πονεμένου και να μοιραστούμε την βαθιά του θλίψη με μία μεγάλη αγκαλιά και κυρίως με την δυνατή προσευχή μας. Να προσευχηθούμε στον Θεό να αναπαύσει τις αδικοχαμένες ψυχές και να δώσει δύναμη, υπομονή και κουράγιο στους συγγενείς και φίλους αυτών που χάθηκαν για πάντα. Να προσευχηθούμε επίσης για όλους όσους βγήκαν ζωντανοί από αυτή την κόλαση,  να τους δώσει ο Θεός δύναμη για να ξανασταθούν όρθιοι και να μπορέσουν να συνεχίσουν την ζωή τους όσο καλύτερα γίνεται.

Ίσως αναρωτηθούν κάποιοι από εμάς γιατί να συμβεί αυτή η τραγωδία; Γιατί να χαθούν αθώες ψυχές και κυρίως παιδάκια; Γιατί να καταστραφούν οι ζωές τόσων ανθρώπων; Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Σίγουρα υπάρχουν ανθρώπινα λάθη και τεράστιες ευθύνες για την έλλειψη σωστού σχεδιασμού, ούτως ώστε να αντιμετωπιστεί μία τόσο δύσκολη κατάσταση. Σίγουρα φταίμε όλοι μας για την καταστροφική παρέμβασή μας στην φύση και γενικότερα στο περιβάλλον. Κάποια στιγμή είναι δεδομένο ότι η φύση θα εκδικηθεί.

Ο Θεός μας έδωσε το ύψιστο αγαθό της ελεύθερης σκέψης και βούλησης, το οποίο μας ξεχωρίζει από τους άλλους ζώντες οργανισμούς και εμείς αντί να το χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας, το στρέψαμε εναντίον μας. Απομακρυνθήκαμε από τον Δημιουργό μας και από κάθε ηθική αξία και αρχή. Ξεφύγαμε από τον προορισμό μας. Ο Θεός είναι αγάπη και μόνο αγάπη. Δεν τιμωρεί, αντίθετα είναι φιλεύσπλαχνος και συγχωρεί όλες μας τις αμαρτίες. Κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει και να συλλάβει με την ανθρώπινη πεπερασμένη λογική του, γιατί ο Θεός δεν αποτρέπει κάποια πράγματα. Δεν απέτρεψε την σταύρωση και τον θάνατο του Μονογενούς Του Υιού. Έτσι όμως μας αποκαλύφθηκε το φως, η Ζωοποιός Ανάσταση.

Υπάρχει όμως κάτι που ξύπνησε μέσα μας ύστερα από αυτή την φρικτή τραγωδία που ζήσαμε. Ένα απέραντο κύμα αγάπης, αλληλεγγύης και αλτρουϊσμού που ξεπήδησε μέσα από τις ψυχές όλων των Ελλήνων. Χιλιάδες άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για βοήθεια και έσπευσαν να συνδράμουν είτε υλικά, προσφέροντας είδη πρώτης ανάγκης, είτε με την παρουσία τους στην υλοποίηση όλης αυτής της Τιτάνιας προσπάθειας για την ανακούφιση των πληγέντων. Αξιοθαύμαστη ήταν η συμμετοχή εκατοντάδων νέων που άφησαν πίσω τις διακοπές τους  και τις ώρες ξεγνοιασιάς για να  συμμετάσχουν σε αυτό το μεγάλο έργο, νοιώθοντας ικανοποίηση που προσέφεραν την βοήθειά τους.

Ο πόνος αυτών των ανθρώπων που δοκιμάστηκαν τόσο σκληρά, έγινε πόνος όλων των Ελλήνων. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν δάκρυσε, που δεν ένοιωσε την καρδιά του να ραγίζει μπροστά στο δράμα των συνανθρώπων του. Αυτός ο πόνος μας ένωσε όλους και από αυτή την ένωση, αναδύθηκε κάτι πολύ όμορφο και αισιόδοξο. Ένα μήνυμα ελπίδας πως τίποτα δεν έχει χαθεί. Ο Έλληνας απέδειξε για μία ακόμη φορά, ότι στις δύσκολες καταστάσεις ενώνεται σε μία γροθιά και γίνεται μία ατέλειωτη αλυσίδα αγάπης που κανένας της κρίκος δεν μπορεί να κοπεί. Είναι βαθιά ριζωμένες μέσα μας η αγάπη για τον συνάνθρωπο και η πίστη στον Θεό και όσο κι αν θέλουν κάποιοι δεν μπορούν να μας τα ξεριζώσουν.

Εύχομαι να είναι η τελευταία φορά που θρηνούμε αδικοχαμένες ψυχές. Δεν θα τις ξεχάσουμε ποτέ. Ο Θεός να τις αναπαύσει, να δώσει δύναμη στους διασωθέντες και να μας προστατεύει από παντός είδους καταστροφές.

Καλό φθινόπωρο και καλή και ευλογημένη σχολική χρονιά!


 * Η Σοφία Σπυράτου ζει για πολλά χρόνια στον 15ο όροφο μεγάλου ιδιωτικού νοσοκομείου καθηλωμένη και ακίνητη εξαιτίας ενός σοβαρού νευρομυικού νοσήματος. Όποιος την επισκέπτεται παίρνει μαθήματα ζωής.  Δεν χάνει ποτέ την βαθειά πίστη της στον Θεό και το κουράγιο της και έχει βρει τρόπους μέσω ενός προηγμένου συστήματος υπολογιστή να επικοινωνεί με όλο τον κόσμο. Έτσι, το μυαλό της εργάζεται πυρετωδώς, καθώς με μια τεχνολογία, πού βασίζεται σε οπτική χρήση πληκτρολογίου στέλνει και λαμβάνει με τον υπολογιστή μηνύματα, γράφει κείμενα συμπαράστασης σε αυτούς πού υποφέρουν, αλλά και υπέροχα ποιήματα γεμάτα ευαισθησία και συναίσθημα. Διαβάστε τη συνέντευξή της εδώ. 

pdf
Π
ηγές φωτογραφιών:
 https://hellasjournal.com
https://www.huffingtonpost.gr